έκανα όλο το δρόμο μόνη μου για να σε φτάσω
όλο το δρόμο
μόνο εγώ
·
και σε μετράω ανάμεσα στις λιγοστές συναντήσεις μου
στα στέρεα χνάρια που ορίζουν το δρόμο μου
·
δέντρο που ρίχνει μεγάλη σκιά,
λύγισα, λύγισα, λύγισα…
η σκιά μου μεγάλωσε
·
σ’έφτασα, σ’έζησα
όπως έζησα όσους έζησαν άλλοτε και αλλού
και ζω μαζί τους
και ποτέ δεν τους γνώρισα
·
το ίχνος έσβησε
ο κύκλος έκλεισε
δεν βρίσκεται πια η αρχή
το τέλος μόνο
Ιουνίου 26, 2009 σε 21:29
θλιμμένη η ανοιχτή θάλασσα σήμερα;…
αλλά ωραία
Ιουνίου 27, 2009 σε 08:37
χαρη,
δεν υπάρχει θλιμμένη θάλασσα,
χρώματα αλλάζει μόνο…
παλιές ιστορίες, δείγματα γραφής,
από τον κίτρινο φάκελο,
που ήρθε η ώρα τους να βγούν,
ως πάντα επίκαιρες ..
Ιουνίου 27, 2009 σε 09:48
Όμορφο.
Όμορφος ο διάφανος, πλέον, φάκελος.
Ιουνίου 27, 2009 σε 15:24
Πάρα πολύ ωραίο!
Ιουνίου 27, 2009 σε 16:26
‘Ωστε βρέθηκε επιτέλους ο κίτρινος φάκελος! Τρία ζήτω στη σειρά!
Λοιπόν, ακόμα καλύτερα, όμορφή μου, που αλλάζει απλώς χρώματα η θάλασσα…Ελπίζω ν’ αλλάζει συνέχεια… ΄Ετσι ναν’ η ζωή μας (θα ‘πρεπε, όλων… )
Ιουνίου 28, 2009 σε 02:16
Καλό υλικό περιέχει ο περίφημος κίτρινος φάκελος… Άντε με το καλό να ανοίξει και ο φάκελος της Κύπρου!
Ιουνίου 28, 2009 σε 12:42
123 λέξεις,
Αχ !
Κάνω πλέον σκέψεις 2ου βαθμού:
- έχει άραγε ο φάκελος ημιζωή ;
- θα τον έχω βρεί πριν πάψει να υπάρχει ;
- μήπως θ’αρχίσει να φωσφορίζει κάποια στιγμή και
θα τον βρώ μια νύχτα που θα ψάχνω με τα φώτα σβηστά ;
Μόνο αυτό δεν έχω κάνει ακόμη.
Ούτε ‘το γιούσουρι’ να ήταν …
Ιουνίου 28, 2009 σε 12:42
zalmoxis,
Χαίρομαι που σού άρεσε.
Ιουνίου 28, 2009 σε 12:44
χαρη,
‘κίτρινος φάκελος’ still missing !
Αυτά που βλέπεις είναι ξόρκια και βουντού,
μήπως κάτι του θυμίσουν και ξαναφανεί ..
Ιουνίου 28, 2009 σε 12:46
Όταν κλείνει ένας κύκλος έρχεται η ώρα ν΄ανοίξει ένας άλλος
Πολύ ωραίο.
Ιουνίου 28, 2009 σε 12:47
tsalapeteinos,
Λές να υπάρχει επετηρίδα και να χρειαστεί να περιμένω τόσο πολύ
για ν’ανοίξει και ο δικός μου ο φάκελος ;
Ιουνίου 28, 2009 σε 12:49
αλέξανδρος ανδρουλάκης,
Πολύ σ’ευχαριστώ :
την αρχή του κύκλου ψάχνω και
βρίσκομαι να κυνηγάω την ουρά μου..
Ιουνίου 28, 2009 σε 15:36
@ Hypericum:
τσάμπα δλδ τα τρία ζήτω…
τουλάχιστον να ισχύσει τού Τσαλαπετεινού η ευχή :)
Ιουνίου 28, 2009 σε 15:39
χαρη,
Είμαστε πλέον στη φάση/φράση:
“εδώ τίποτε δεν χάνεται, αλλά και τίποτε δεν βρίσκεται”.
Ιουνίου 29, 2009 σε 00:17
Τι είναι αυτό που κιτρινίζει το φάκελο
Ο χρόνος;
Η μνήμη;
Πάντως η μνήμη είναι άλλου είδους χρόνος.
Ιουνίου 29, 2009 σε 00:39
Κόψε την ουρά
Κάνε βίαιη την εξέλιξη
Ιουνίου 29, 2009 σε 10:43
Τι να σε πω… άγνωσται αι βουλαί του State Department και του Foreign Office!
Ιουνίου 29, 2009 σε 10:56
sikofagos,
Ο φάκελος κίτρινος είναι από τη μάνα του.
Εμένα το περιεχόμενο με ‘καίει’.
Και η μνήμη του τώρα δεν μοιάζει με το τώρα του τότε.
Καλώς ήρθες !
Ιουνίου 29, 2009 σε 10:57
αλέξανδρος ανδρουλάκης,
Ζητείται το σωστό timing !
και: Καλώς ήρθες (παρέλειψα να πώ)
Ιουνίου 29, 2009 σε 11:04
tsalapeteinos,
Δεν με νοιάζει, βιάζομαι !
Ιουνίου 29, 2009 σε 13:58
Μου άρεσε πολύύ! :) Ελπίζω το “ξόρκι” να επιτελέσει το έργο του!
Ιουνίου 29, 2009 σε 23:02
renata,
Πολύ χαίρομαι !
Θα περιμένω ακόμη λίγο,
κι αν δεν δουλέψει ούτε το ξόρκι,
θα πρέπει να σκεφτώ αυτό με το ψάξιμο στα σκοτεινά !!
Ιουνίου 30, 2009 σε 00:23
η μνημη είναι ζωντανός οργανισμός. θέλει τάισμα, θελει ξαπόσταμα θέλει και κρυψώνα. είναι ζωντανός οργανισμός, αλλά μεγαλώνει προς τα πίσω. αντε να την ελέγξεις με τα παιχνίδια της. ναι, το τώρα του τότε δεν είναι η μνήμη μας. σαν πρωτοξάδερφα μοιάζουν.
Ιουνίου 30, 2009 σε 08:39
sikofagos,
Έτσι είναι.
Κι εκτιμώ το σχόλιο αυτό που γράφτηκε με πεζά:
τα κεφαλαία είναι βάρβαρα,
ειδικά μερικά από αυτά, πολύ !
Ιουνίου 30, 2009 σε 19:16
@σερ Συκ: πολύ ορθά φιλοσοφημένο σάς βρίσκουμε στα κλαδιά των άλλων ε;
(χιούμορ πήγα να κάνω, καλημέρα σας chère Hypericum)
Ιουνίου 30, 2009 σε 21:33
@ Hypericum Perforatum
συμφωνώ. φωνάζουν, υψώνονται, χειρονομουν.
τα μικρά, αντίθετα, ούτε πιο πολύ μελάνι δεν διεκδικούν καν…
@Χάρη
σσσς… κάποιος μου πασάρει φιλοσοφικά σκονάκια… αυτό ειν όλο…
Ιουλίου 1, 2009 σε 02:40
sikofagos,
γωνιώδη, ανησυχητικά ..
Ιουλίου 1, 2009 σε 17:56
καλό μήνα
και μερσί για το editing κυρία μου (τα γαλλικά μου όντως φρίκη…) :)
Ιουλίου 2, 2009 σε 15:22
εδώ είμαι…μη νομίζεις!!!
νομίζω πως όσο δεν βρίσκεις τον φάκελο, τόσο καλύτερα θα είναι τα ξόρκια προκειμένου να εμφανιστεί!
επιλεκτική μνήμη;; μπορεί και να είναι χρήσιμη κάποιες φορές!
Ιουλίου 2, 2009 σε 15:25
εδώ είσαι ?
Γιατί είχες πάρει σειρά αμέσως μετά τον κίτρινο φέκελο.
Ευτυχώς εμφανίστηκες αυτοβούλως..
Ιουλίου 2, 2009 σε 15:29
το έχω δει πολλές μέρες…αλλά δεν είμαι πάντα σε διάθεση σχολιασμού! Μη με μαλώνεις!!!!
Ιουλίου 2, 2009 σε 15:33
Δεν μάλωσα κανέναν,
έναν ψωρο-αριθμό προτεραιότητας σου έδωσα.
Κακό είναι ?
Τσάϊ σερβιρίστηκες ?
Ιουλίου 2, 2009 σε 15:38
Τσίμπησα μπισκοτάκι απο χαρουπάλευρο…τσαγάκι μετά, at 5 o’ clock dear. Πρώτα ύπνος!
σε φιλώ για την ώρα!
υ.γ. θα σε δούμε στο αντιρατσιστικό;
Ιουλίου 4, 2009 σε 01:04
Μμμμμμμμμ….
κατι σε βουνό και Μωάμεθ εντυπώθηκα Σ;ο)))))
Ιουλίου 5, 2009 σε 15:00
Μαύρος Γάτος,
από τα κεραμίδια σου τα βλέπεις όλα αυτά;
Ιουλίου 10, 2009 σε 08:02
“δεν βρίσκεται πια η αρχή
το τέλος μόνο”
αυτό μόνο
Ιουλίου 10, 2009 σε 09:31
το ίχνος έσβησε
ο κύκλος έκλεισε
δεν βρίσκεται πια η αρχή
το τέλος μόνο
Οποιος σβήνει τα ίχνη του
και δεν ψάχνει την αρχή
γλυτώνει το τέλος
ΕΙΝΑΙ η αρχή.
Ιουλίου 10, 2009 σε 09:33
Θα ήθελα μια Ουράνια Τουαλέτα
όπου να χέσω τις μνήμες όλες
και τις προσκολλήσεις μου όλες
και να τραβήξω το καζανάκι
Η νοσταλγία θέλει κι αυτή
ΠΕΤΑΜΑ από το παράθυρο
Διαρκή Επανάσταση
ΤΩΡΑ μέχρι τέλος
Ιουλίου 10, 2009 σε 09:36
Η συνειδητοποίηση σε βάθος
είναι η κατάργηση της αιτίας
και του κάθε αποτελέσματος
μέσα σε έναν Νου ενοποιημένο
ΧΩΡΙΣ διακρίσεις, ΧΩΡΙΣ σκουπίδια
ΧΩΡΙΣ προσκόλληση, ΧΩΡΙΣ ταραχή
ένα ατέλειωτο ΤΩΡΑ στο Φως
μια ατέλειωτη γιορτή.
Ιουλίου 10, 2009 σε 09:38
οι μνήμες μετουσιώνονται
στις μνήμες ενός ΑΛΛΟΥ
που κουβαλάμε ακόμη
και αγαπάμε
αλλά ΔΕΝ του επιτρέπουμε
να νομίζει πως ΕΙΜΑΣΤΕ
ΑΥΤΟΣ
Ιουλίου 10, 2009 σε 12:07
amelinia,
Καλημέρα,
καλώς ήρθες !
Ιουλίου 10, 2009 σε 12:11
omadeon,
Σ’ευχαριστώ για όσα απόθεσες,
άλλα τα μοιραζόμαστε,
άλλα είναι μόνο δικά σου.
είναι και θέμα ηλικίας:
όχι ληξιαρχικής βέβαια,
η ηλικία έχει να κάνει
με τη σχέση που έχουμε με την προσδοκία ..
Ιουλίου 10, 2009 σε 13:30
λίγο αγενής και άξεστη η παρέμβασή μου…
Πάντως προτίμησα να μην την κρύψω
γιατί είναι στάση ζωής
και με τα χρόνια δυναμώνει.
Ως πότε… δεν ξέρω.
Πάντως σπουδαίοι άνθρωποι υπήρξαν
που μέχρι τέλους έζησαν μ’ αυτή
άνανδρος είναι ο θάνατος
που αποσπά εύκολη νίκη
στο τέλος.
Ιουλίου 10, 2009 σε 13:37
καθόλου…
δεν το είπα !
κι αυτή είναι η δική μου :
η πέτρα που λιγοστεύει
κι θάνατος δεν νοιάζεται,
εύκολα, δύσκολα, δεν ξέρω,
την νίκη του την έχει σίγουρη
το θέμα είναι πάντα :
τί τα κάνουμε τα χρόνια μας ;
Ιουλίου 10, 2009 σε 13:41
“τί τα κάνουμε τα χρόνια μας ;”
με όλα όσα κάνουμε
Ισως και… να θεμελιώνουμε
εναν άγνωστο δρόμο αντίστροφο
σε κάποιο περίεργο παράλληλο σύμπαν
όπου ο χρόνος ρέει εντελώς αντίστροφα
(και αυτό είναι ένα _πολύ_ σοβαρό ενδεχόμενο
-σύμφωνα και με κάποιες θεωρίες στη φυσική….)
Ιουλίου 10, 2009 σε 13:43
ΙΣΩΣ… :)
Ιουλίου 10, 2009 σε 13:47
ίσως :)
Ιουλίου 10, 2009 σε 13:57
(λίγη σαντιγύ τώρα…)
Στην αρχή ο νους αυτο-οργανώνεται διακρίνοντας
Μετά ο νους ωριμάζει ακυρώνοντας (διακρίσεις)
Εκείνο που μπορεί να ακυρωθεί (όμως)
δεν υπήρξε ποτέ (από την αρχή)
=>
τα όρια ήταν απλές οπτασίες
αν και οπτασίες… απτές
=>
το μη-ον όλων των όντων, όντως υπάρχει
σαν μη-όριο, άνευ ορίων, άνευ όρων
Ιουλίου 10, 2009 σε 13:59
(με άλλα λόγια)
Μια εικονική πέτρα μεγαλώνει
καθώς λιγοστεύει η πέτρα
ξεπροβάλλει απ΄έξω της
διαχεόμενη ΠΑΝΤΟΥ.
Ιουλίου 10, 2009 σε 14:15
omadeon,
στην αρχή ο νους αυτο-οργανώνεται,
αλλά προσπαθεί “να μοιάζει” (ανασφάλεια)
μετά ο νους ωριμάζει απορρίπτοντας τα πάντα
(θέλει να είναι μοναδικός)
ύστερα ξε-διαλέγει και ξανα-υιοθετεί
όχι πάντα δρώντας, συχνά αντι-δρώντας
(χτίζεται όπως μπορεί)
όμως ό,τι μπορεί να ακυρωθεί
δεν υπήρξε ποτέ (από την αρχή)
κι ό,τι έχουμε είναι δύο :
ό,τι κληρονομήσαμε + σε ό,τι προσυπογράφουμε
η αναλογίες του μίγματος,
ανάλογα με τις δυνάμεις του καθενός
παίρνω τα λόγια σου και τα μαγειρεύω !
Ιουλίου 10, 2009 σε 15:01
Πάρα πολύ καλό μαγείρεμα…
(αν και άαααλλο εννοούσα – φυσικά)
επίσης
Πάρα πολλοί άνθρωποι δεν έμαθαν κι αγνοούν
το ΠΩΣ να ακυρώσουν τις διακρίσεις του Νου.
Δεν ξέρουν ότι στηρίζονται (μόνο) στο Κενό
κι ότι είναι εργαλεία της Αντίληψης του Νου
Ενίοτε, όταν τους το πει κανείς, παρανοούν
-ή και τον -δήθεν- “μηδενισμό” κατηγορούν.
χεχε
Ιουλίου 13, 2009 σε 03:06
Καλή είμαι και του λόγου μου …
τώρα το είδα..
κι ευχαριστώ που επαινείς την μαγειρική μου..
“… αν και άαααλλο εννοούσα – φυσικά…”
να σου πώ ένα μυστικό :
κι εγώ πολύ συχνά έχω την αίσθηση
ότι δεν καταλαβαινόμαστε,
μαζί μιλάμε και χώρια ..
έχουμε όμως όλη τηνκαλή διάθεση :)
Ιουλίου 13, 2009 σε 13:34
όχι, καταλαβαινόμαστε νομίζω πολύ καλά
απλώς ήμουν… εκτός θέματος (χεχε)
Ιουλίου 13, 2009 σε 13:38
Καλωσύνη σου που το λές,
αλλά αυτό το “..άαααλλο”
που πολύ συχνά γράφεις,
είναι το σήμα κατατεθέν σου
και έχει πάααρα πολλή πλάκα !
Ιουλίου 13, 2009 σε 13:40
ζητώ συγνώμη για την καθυστέρηση,αλλά
αυτά παθαίνει όποιος είναι πολυθεσίτης
και σαν να μην έφτανε αυτό,
γυρίζει στις ξένες πόρτες κι
αφήνει τα σπίτια του να ρημάζουν …