κάποτε
έρχεται το τελευταίο
από καθένα πράγμα
το τελευταίο γράμμα
η τελευταία σιωπή
χαμόγελο
γέλιο
φράση
η τελευταία λέξη
η τελευταία ματιά
το τελευταίο φιλί
κι ένα άγγιγμα
τελευταίο
που ίσως δεν υπήρξε ποτέ
μα το έζησες
κι έπειτα οι άνθρωποι
βαρκούλες
καρυδότσουφλα
χάνονται στα κύματα
για πάντα
άλλοι ν’ανθίσουνε σε άλλη γη
κι άλλοι
στα ίδια τους τα νερά
ν’αγκαλιαστούν
να τυλιχτούν
να ναυαγήσουν
εγώ το ήξερα
εσύ το είπες
η φωτογραφία είναι από το La dame de nage
.
.
.
.
.
.
.
Νοεμβρίου 3, 2009 σε 13:08 |
Πόσο δύσκολα συμφιλιωνόμαστε με το τελευταίο κάθε φορά, πολλές φορές δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε καν. Είναι ωριμότητα να το δεχτεί και να το παραδεχθεί κανείς ή απλά ρεαλισμός;
Καλησπέρα
Νοεμβρίου 3, 2009 σε 17:58 |
Μα αν τα αναποδογυρίσεις όλα
λέξεις, φιλιά, ματιές κι αγγίγματα
γίνονται πάλι πρώτα.
εσύ το ξέρεις
εγώ το είπα.
Νοεμβρίου 3, 2009 σε 20:07 |
Κάθε καινούρια αρχή απαιτεί το θάνατο ενός τέλους…
Νοεμβρίου 3, 2009 σε 20:56 |
Απ’ το να λες, καλύτερα να ξέρεις.
Μα και πάλι, αυτή η αγκαλιά που ναυαγεί, εμένα με ραγίζει.
Νοεμβρίου 3, 2009 σε 21:37 |
Μετέωρα εφήμερα καραβάκια είμαστε όλοι σαν αυτό της φωτο.. μερικές φορές μας παρασέρνουν τα κύματα και ο αγέρας..και ίσως έπειτα αρχή να μην υπάρχει..
Νοεμβρίου 3, 2009 σε 22:21 |
τι όμορφο. Ξέρεις θυμήθηκα κάτι που λέει μία φίλη, η ευθύνη της χαράς πριν το τέλος, που μπορεί νομίζω να σημάνει μία νέα αρχή μπορεί και όχι. Αυτή όμως πιστεύω σήμερα ότι είναι πραγματικά η ευθύνη της χαράς. Ακόμη κι όταν θάρθει το τελευταίο σημαντικό που το ζήσαμε.
Καλό σου βράδυ
Νοεμβρίου 4, 2009 σε 15:18 |
Margo,
Ίσως θα πρέπει
να δεχόμαστε μερικά πράγματα,
απλά επειδή έτσι είναι.
Να τα παρατηρούμε ως μάρτυρες,
και τούτο να (μας) φτάνει.
Κι ούτε που ξέρω αν είναι
ωριμότητα, ρεαλισμός,
γενναιότητα, ηττοπάθεια
και τόσα, τόσα άλλα..
Ποιός να ξέρει
κι εν τέλει
τι σημασία μπορεί να έχει ;
Σε καλωσορίζω
και σ’ευχαριστώ για την επίσκεψη !
Νοεμβρίου 4, 2009 σε 15:21 |
Τσαλαπετεινός,
αν τα αναποδογυρίσω
δύσκολα θα ξαναγίνουν πρώτα
ούτε σαν πρώτα..
θα μου αρκούσαν ίσως και δεύτερα,
άντε και προτελευταία !
:)
Νοεμβρίου 4, 2009 σε 15:22 |
Μάνος,
ναι !
πολύ σωστά το λές,
έτσι κι αλλιώς
πώς να τα προλάβουμε όλα ;
Νοεμβρίου 4, 2009 σε 15:27 |
Riski,
μήπως όμως
δεν κάνει να ξέρεις
και να μη λές ;
κι η κάθε αγκαλιά
πρέπει κάποια στιγμή
να μάθει να κολυμπάει.
Νοεμβρίου 4, 2009 σε 15:36 |
roadartist,
χαίρομαι που στάθηκες στην εικόνα !
το καραβάκι
ζωηρό και ορεξάτο
ψάχνει μια θάλασσα να πλεύσει
και πάντα θα υπάρχει μια αρχή
αρκεί να μην επιμένουμε στην αρχή
του ίδιου πράγματος..
σαν το παιδί που κλαίει
γιατί τούπεσε κάτω το παγωτό του.
-θα σου πάρω άλλο, λέει η μαμά.
-όοχιι ! αυτό θέλο, αυτό !!
Καλωσόρισες !
Νοεμβρίου 4, 2009 σε 15:39 |
ippoliti-ippoliti,
η ευθύνη της χαράς:
να παραμείνει το χαρούμενο,
χαρούμενο για πάντα..
να μην μηδενιστεί
μόνο και μόνο
γιατί κάποτε ονομάστηκε ‘το τελευταίο’.
Νοεμβρίου 4, 2009 σε 19:32 |
…είναι και οι φορές -οι πιο πολλές μάλλον-
που δεν ξέρεις πως το τελευταίο (φιλί, άγγιγμα, λέξη κτλ)
είναι το τελευταίο.
Ας πούμε, όταν το έχει αποφασίσει ο άλλος
ή όταν ένα αναπότρεπτο Χ διαχωρίζει οριστικά
το εδώ και το εκεί (που παύουν να είναι ένα – και άλλα ρομαντικά…).
Και τότε, είτε που το μαθαίνεις εκ των υστέρων
είτε που δεν το καταλαβαίνεις ποτέ και συνεχίζεις
ελπίζοντας (πως ήταν έστω το προτελευταίο).
Αλλά αυτή η άγνοια είναι -ίσως- που κάνει τα πράγματα
να προχωρούν. Αν γνώριζες εκ των προτέρων
πως αυτό θα ήταν το τελευταίο μπορεί και να
μην το έδινες, άγγιζες, εκστόμιζες ποτέ.
Καλησπέρα
(όμορφη αλληλουχία λέξεων)
Νοεμβρίου 4, 2009 σε 20:49 |
Εξαρτάται από το τι ξέρεις, Βαλσαμένια.
Ή, όπως καμιά φορά συμβαίνει, τι νομίζεις ότι ξέρεις γιατί τότε, αυτά που λες μπορεί να κάνουν τον άλλο να ξεχάσει κι αυτά που ήξερε.
:)))
Νοεμβρίου 4, 2009 σε 23:45 |
Διακονεί (ξανά) τη διάψευση…
Καλώς μάς (ξανα) ήρθες.
Νοεμβρίου 5, 2009 σε 16:10 |
ktkouk,
έτσι είναι !
και δεν χρειάζεται και να ξέρεις
αφού στ’αλήθεια
δεν μπορείς ποτέ να ξέρεις
αν ήταν το τελευταίο
και πότε θα ξανάρθει τι
με άλλη μορφή ίσως,
τέτοια
που μπορεί
και να μην το πάρεις είδηση ..
πολύ σ’ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.
:)
Νοεμβρίου 5, 2009 σε 17:09 |
Riski,
αγαπημένο μου τερατίδιο,
μου βάζεις ιδέες ..
πρέπει να δώ
αν μπορώ να κάνω κάποιον
έστω και έναν μόνο
να ξεχάσει κι αυτά που ήξερε !
μεγάλη η πρόκληση !!
:)))
Νοεμβρίου 5, 2009 σε 17:15 |
px,
Παναγιώτη :
η διάψευση, ε ;
αναδεικνύεται
στο αγαπημένο μου
και ανεξάντλητο πηγαδάκι…
γάργαρο νεράκι,
θολό νεράκι,
άδειο κουβαδάκι …
ποτέ δεν ξέρεις
πώς θα φτάσει πάνω ο κουβάς !
:)
να είσαι καλά !
Νοεμβρίου 5, 2009 σε 18:17 |
[...]
“Μόνος
Και μόνον οι κυκλάμινες γυναίκες
Με το κεφάλι κάτω από ντροπή
(τι χάρισαν ζωή σ΄αυτόν το ζόφο)
Και με τη φούστα όρθια του ανέμου
(να καθαρίζει τον καιρό από το κακό)
Ανάβουν βλέμμα ορθρινό στο πρόσωπο μου.
Ο Έρωτας τον Κόσμο φέρνοντας μου
Ακόμα μια φορά”
[...]
[Αντώνης Κούτης, Λίθος Αργός, 2004]
………….
Ακόμα μια φορά…
Και πόση ελπίδα να κρύβει μέσαθε.
Ευτυχώς που τέλειωσε…
…. για να αρχίσει πάλι.
Καλό σου βραδυ.
Νοεμβρίου 5, 2009 σε 18:24 |
Εδώ πολύ συχνά όταν πίνουμε ή όταν φωνάζουμε καποιον για κέρασμα, όταν πάει να φύγει λέμε
“ένα τελευταίο (ποτηράκι) για το δρόμο”
Κι άντε άλλο ένα τελευταίο, κι άλλο ένα…
Και συνήθως αυτά τα “τελευταία” είναι που σε κάνουν λιώμα
Νοεμβρίου 6, 2009 σε 13:17 |
sikofagos,
πολύ όμορφο το δώρο σου
ακόμη μια φορά
ήρθες με το κάτι τις σου
δεν το γνώριζα αυτό
καλό σου απόγευμα
Νοεμβρίου 6, 2009 σε 13:19 |
αλέξανδρος ανδρουλάκης,
πολύ καλό το σημάδι σου
πέτυχες διάνα
αυτά τα τελευταία
είναι που σε κάνουν λιώμα !
:)
Νοεμβρίου 14, 2009 σε 18:30 |
… κι εγω το ήξερα, μου το έμαθαν άλλοι…
Τελικά, όλοι το ξερουμε ή το μαθαίνουμε στην πορεία, αλλα λίγοι το παραδέχονται:
Το μεσοδιάστημα από την απόκτηση του πρωτου οτιδήποτε μεχρι την απώλεια του τελευταίου κάτι είναι ολάκερη η πορεία της ζωής μας.
Για την ουσία της δεν ξερω να σου πω, είμαι καταμεσής του δρομου ακόμη
Όπως και να έχει, την καλησπέρα μου
(κι εσυ σε περιόδο αποχαιρετισμών βλέπω. Μην ανησυχείς, τουλάχιστον αυτοί δεν τελειωνουν ευκολα…)
Νοεμβρίου 17, 2009 σε 10:02 |
Vlaxos,
ναι,
δίκιο έχεις..
περίοδος αποχαιρετισμών !
όμως ακόμη δεν ξέρω :
αποχαιρετώ κάτι
που πράγματι υπήρξε κι έζησε
ή
αποχαιρετώ όλο και περισσότερο
κάτι που σ’όλα τα χρόνια που κράτησε
ήταν μονάχα αποχαιρετισμοί ..
καλή σου μέρα !
Νοεμβρίου 21, 2009 σε 12:01 |
Μια καλημέρα μέσα από τη βαρκούλα.
Ξέρεις,
όταν είσαι μέσα στη βαρκούλα της φωτό,
έχει ωραία θέα
αλλά όταν φυσάει
φαίνεται πόσο ανισόρροπος είναι
ο κόσμος μας
Νοεμβρίου 21, 2009 σε 23:14 |
…και το τραμ το τελευταίο να προλάβουμε.
Νοεμβρίου 22, 2009 σε 09:32 |
happypepper,
καλημέρα !
μα πότε σκαρφάλωσες ;
δεν σε κατάλαβα !
κι εγώ που ζαλίζομαι
και χωρίς να φυσάει..
μήπως είμαι ανισόρροπη
και δεν φταίει ο κόσμος ;
καλωσόρισες στη βαρκούλα
χαίρομαι πολύ που σε βλέπω
:)
Νοεμβρίου 22, 2009 σε 09:35 |
Μιχάλης Νικολάου,
καλώς τον !
ελπίζω εσείς να το προλάβατε
το τραμ το τελευταίο !
εμείς,
παρά το “τρεχάτε” και “τρεχάτε”
δεν το προλάβαμε τελικά !
τώρα
περιμένουμε την τελευταία καμήλα,
πάντα υπάρχει μια τελευταία !