Tanizaki Jun’ichirō, το εγκώμιο της σκιάς

« … Το χαρτί είναι ένα πράγμα που απ’ό,τι ξέρω ανακαλύφθηκε από τους Κινέζους · για το δυτικό χαρτί δεν τρέφουμε κανένα ιδιαίτερο συναίσθημα και δεν είναι τίποτα περισσότερο από κάποιο πράγμα καθαρά πρακτικής σημασίας, ενώ η υφή του κινέζικου και του ιαπωνικού χαρτιού μας δίνει μια αίσθηση ζεστασιάς και γαληνεύει το πνεύμα μας. Γιατί ακόμα και το ίδιο το λευκό χρώμα είναι διαφορετικό στο άσπρο ενός δυτικού χαρτιού και σ’αυτό ενός δικού μας. Το δυτικό χαρτί μοιάζει να αποδιώχνει το φως, ενώ το χοσό (1) και το κινέζικο χαρτί το ρουφάει μέσα του, μεστά, όπως η απαλή επιφάνεια του πρώτου χιονιού · μαλακό στο άγγιγμα του χεριού, αθόρυβο όταν τσαλακώνει ή στο δίπλωμα · ευγενικό, όπως το γαλήνιο άγγιγμα του φύλλου ενός δέντρου.

Γιατί το δικό μας πνεύμα δεν βρίσκει τη γαλήνη σε τίποτα γυαλιστερό. Οι Δυτικοί χρησιμοποιούν επιτραπέζια σκεύη ασημένια, ατσάλινα ή από νίκελ, τα οποία τα στιλβώνουν μέχρι να λάμψουν, πράγμα που εμείς το αντιπαθούμε. Αν και χρησιμοποιούμε κι εμείς το ασήμι στις τσαγιέρες, τα κύπελλα και τις καράφες του σάκε (2), δεν τα στιλβώνουμε όπως κάνουν εκείνοι. Αντίθετα τα απολαμβάνουμε όταν η λάμψη της επιφάνειας ξεθωριάζει με το πέρασμα τού χρόνου κι έρχεται και παίρνει ένα χρώμα μαύρο καπνισμένο, και σε κάθε σπιτικό έχει συμβεί ν’ακούσει μια χωρίς καλαισθησία υπηρέτρια τα εξ αμάξης από τη νοικοκυρά, επειδή εξαφάνισε, γυαλίζοντάς τα μέχρι να γίνουν καθρέφτες, την πατίνα που με τόσους κόπους είχε εναποθέσει ο χρόνος στα ασημικά … »


cf84cebf-ceb5ceb3cebacf8ecebcceb9cebf-cf84ceb7cf82-cf83cebaceb9ceaccf821

Μικρό απόσπασμα από το : Tanizaki Junichirô, ΤΟ ΕΓΚΩΜΙΟ ΤΗΣ ΣΚΙΑΣ. Αθήνα, Άγρα, 1992, 220 σ. Εξαιρετικά μεταφρασμένο από τα ιαπωνικά, προλογισμένο και σχολιασμένο από τον Παναγιώτη Ευαγγελίδη. Τίτλος πρωτότυπου : IN΄EI RAISAN, 1933

σημ. του μεταφραστή: (1).- Υψηλής ποιότητας ιαπωνικό χαρτί. Το παραδοσιακό χαρτί στην Ιαπωνία δεν είναι λείο όπως το δυτικό, γίνεται από ρύζι και άλλες φυτικές ουσίες και είναι ινώδες με προεξοχές στην υφή του και αποχρώσεις. (2).- Ιαπωνικό αλκοόλ από ρύζι. Πίνεται συνήθως ζεσταμένο.

Από το οπισθόφυλλο

Το εγκώμιο της σκιάς είναι μια πολύ εύγλωττη έκθεση της αντίληψης του Τανιζάκι (1886-1965) -ενός από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της Ιαπωνίας- για την ομορφιά, αυτήν της γιαπωνέζικης και κατ’ επέκταση της ανατολίτικης αισθητικής στις τέχνες και κυρίως στην καθημερινή ζωή. Μας δηλώνει εξαρχής πως η φύση αυτής της ομορφιάς είναι αυτή των σκιών και του ομιχλώδους, πως ο όρος γέννησης και ύπαρξής της είναι το σκοτάδι και η ασάφεια, μια ομορφιά που είναι τέτοια γιατί είναι κρυμμένη, και αμυδρή, μισοϊδωμένη σαν μέσα σε όνειρο, αντίθετα με το αντικείμενο της δυτικής ομορφιάς που πρέπει πριν παραδοθεί στη θέα να στιλβωθεί και να φωτιστεί ολοκληρωτικά γιατί μόνον έτσι θα αναδειχθεί σε όλη του τη δόξα. Η αισθητική αντίληψη της ομορφιάς στις ιαπωνικές τέχνες και τις πρακτικές της καθημερινότητας έχει δοξαστεί και συνοψιστεί σε λέξεις-αξίες όπως το σάμπι, που σημαίνει νηφαλιότητα, μετριοπάθεια, πάλιωμα αισθητικό, πατίνα του χρόνου, ομορφιά της σκουριάς. Όπως το ουάμπι, που είναι η γαλήνια λεπτότητα, το συγκρατημένο γούστο, μια μοναχικότητα και μια θλίψη καλαίσθητες. Αξίες που πάνε χέρι-χέρι με τη σκιά και εχθρεύονται καθετί που γυαλίζει και επιδεικνύεται. Η ομορφιά είναι ψυχρή, σκοτεινή και διακριτική.

Tanizaki Junichiro, Libro d'ombra

Tanizaki Jun’ichirō, Libro d’ombra

Εγκώμιο και θαυμασμός του μισοσκόταδου, της καπνισμένης και θολής πατίνας που αποκτούν τα αντικείμενα με το πέρασμα του χρόνου. Δοκίμιο με την ιαπωνική έννοια του όρου zuihitsu, δηλαδή ανάμεικτα γραψίματα, πένα ετερόκλητη και χωρίς a priori περιορισμούς του είδους, που αποτελεί όμως ένα ξεχωριστό λογοτεχνικό είδος, ένα ακόμη μεικτό είδος πρόζας απ’ αυτά που οι Ιάπωνες συγγραφείς από πολύ παλαιότερες εποχές τόσο αγαπούν, δοκίμιο χωρίς όμως τη θεωρητική αυστηρότητα που ο όρος υποδηλώνει στη Δύση. Ιδέες και συγκρίσεις ελεύθερες και ετερόκλητες, ποίηση και καθημερινότητα, παραδοξολογία και μαζί οι μεγαλύτερες εκλογικεύσεις του αισθητικού φαινομένου. Το εγκώμιο της σκιάς γράφτηκε το 1933, όταν δηλαδή ο Τανιζάκι είχε πλέον ολοκληρώσει τη στροφή του προς την αισθητική και τις παραδοσιακές αξίες του ιαπωνικού πολιτισμού, και είναι ακριβώς ένα δοκίμιο πάνω σ’ αυτήν την αισθητική και στην άβυσσο που τη χωρίζει απ’ αυτήν της Δύσης.

Το παλιό σπίτι του Tanizaki, η «Ishōan» στο Kobe, όπου έγραψε την πρώτη εκδοχή του Sasameyuki το 1943 (μεγαλώστε το)

Η έκδοση συνοδεύεται και από 12 μαυρόασπρες και έγχρωμες φωτογραφίες.

Για τον Τανιζάκι

Tanizaki Junichirô

Tanizaki Jun’ichirō

Ο Τζουνιτσίρο Τανιζάκι (1886-1965) ήταν ένας γνήσιος «γιος του Έντο», που γεννήθηκε στο Νιχόνμπασι, τη λαϊκή εμπορική περιοχή κοντά στο λιμάνι του Τόκυο, που θεωρείται το λίκνο των πραγματικών συνεχιστών της φεουδαρχικής πρωτεύουσας. Παρ’ όλα αυτά, στα μισά περίπου της ζωής του μετακινήθηκε και πήγε να ζήσει στο Κανσάι, την περιοχή της Οσάκα και του Κυότο, το κέντρο της παραδοσιακής ιαπωνικής αυτοκρατορικής κουλτούρας. Ένα πάθος για τη Δύση ήταν εφήμερο όσον αφορά τον κινηματογράφο, την τροφή και τη μόδα, παρέμεινε όμως μέχρι το τέλος της ζωής του για ό,τι είχε σχέση με τη δυτική λογοτεχνία, την οποία μελέτησε ευρέως και κατά εποχές μετέφρασε στη μητρική του γλώσσα. Ταυτόχρονα απορροφήθηκε σχεδόν ολοκληρωτικά καθώς περνούσαν τα χρόνια από τις παραδόσεις και την κουλτούρα του Κανσάι. Θεωρείται απ’ τους γίγαντες της ιαπωνικής λογοτεχνίας και τα έργα του καλύπτουν τεράστια θεματική και στυλιστική γκάμα, συνιστώντας το καθένα μία αναφορά σε κάποιο διαφορετικό λογοτεχνικό είδος. Τα γνωστότερα μυθιστορήματά του είναι : Ναόμι (1924), Έντομα που τρώνε τσουκνίδες (1928), Ασικάρα (1932), Οι αδερφές Μακιόκα (1943-1948), Το κλειδί (1956), Το ημερολόγιο ενός ξεμωραμένου γέρου (1961). Ασχολήθηκε επίσης συστηματικά με την απόδοση στα σύγχρονα ιαπωνικά του μεγάλου έπους Η ιστορία του Γκέντζι (1010 μ.Χ. περίπου). Ο Τανιζάκι έζησε στο Κανσάι μέχρι το τέλος της ζωής του. Το 1949 τιμήθηκε με το Αυτοκρατορικό Βραβείο λογοτεχνίας και συνέχισε να γράφει μέχρι το θάνατό του το 1956.

25

73 απαντήσεις στο Tanizaki Jun’ichirō, το εγκώμιο της σκιάς

  1. Ο/Η renata λέει:

    Και τα δυο κομμάτια υπέροχα, ειδικά το τέλος του δεύτερου περί πατίνας του χρόνου. Εδώ όλα να γίνονται σαν καινούρια τα θέλουμε, χωρίς σημάδια του χρόνου όντως.

    Πιστεύω πως η επιλογή των κομματιών λειτουργεί όπως φανερώνει η επιλογή του ονόματος. Βάλσαμο. Σαν αντίδοτο …

  2. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    Καλώς την !
    Η θηλειά του καινούριου και του
    γυαλιστερού, όπως το λές.

    Και χαίρομαι που έτσι το κατάλαβες :
    ιαματική γραφή κι αντιγραφή είναι !

  3. Ο/Η lemon λέει:

    Ω, οι αδελφές Μακιόκα με έχουν στοιχιώσει, εδώ και χρόνια. Ένα βιβλίο όπου δεν γίνεται τίποτα, αλλά συνέχεια κάτι γίνεται, ακριβώς σαν τη ζωή. Υπέροχο βιβλίο.

  4. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    lemon,

    Γιατί δεν γράφεις κάτι γι’αυτό ή μήπως
    έχεις κι όλας γράψει ;

  5. Ο/Η Po λέει:

    απόλαυση, απόλαυση, απόλαυση.
    ελπίζω το ιστολόγιο αυτό να γεμίσει με τέτοιες απολαυστικές αναγνώσεις, το βιβλίο του Τανιζάκι θυμάμαι ότι με είχε γοητεύσει αφάνταστα. Θα το ξαναδιαβάσω.

  6. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    Ρο,
    Καλώς ήρθατε κι εδώ !
    Αυτή η περίοδος της ιαπωνικής λογοτεχνίας,
    που διερμηνεύει τη «μεγάλη ρωγμή» είναι, νομίζω, πολύ
    γοητευτική και, συνάμα, ένας μεγάλος καθρέφτης.

  7. Ο/Η L’Enfant de la Haute Mer λέει:

    padrazo,

    Το καλό πράγμα αργεί !

  8. Ο/Η omadeon λέει:

    Πράγματι απόλαυση, απόλαυση de-ideologised,
    έτσι θα ήταν ο κόσμος χωρίς το σάπιο λογισμικό στα κεφάλια μας
    απολαμβάνοντας σχεδόν ανεπαίσθητες διακρίσεις, ανάμεσα σε σκιές και αποχρώσεις,
    ανάμεσα σε τρόπους αντίληψης, άμεσης, χωρίς φίλτρα παρωπίδων
    χωρίς τη βάρβαρη παρέμβαση
    πολυλογάδων
    σαν κι εμένα! :lol:

  9. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    omadeon,

    κάτω η αισθητική των παροξυσμικών εγκέφαλων,
    του γυαλιστερού, της αιχμής και του κραυγαλέου !
    Καλημέρα, καλώς ήρθες !

  10. Ο/Η omadeon λέει:

    Καλημέρα,
    χμ…. αν και μου αρέσει η υπερβολή, πολλές φορές, κυρίως σαν τρόπος κριτικής,
    ξέρω μάλλον να σβήνω το διακόπτη εκεί που χρειάζεται, αλλιώς θα έχανα πολλά.
    Το γυαλιστερό σαν περιτύλιγμα ποτέ δεν μου άρεσε πάντως. ΑΛΛΟ θέμα αυτό…

  11. Ο/Η omadeon λέει:

    η εσκεμμένη υπερβολή ίσως είναι ΟΚ, η υπερβολή χωρίς συνειδητότητα-ότι-είναι-υπερβολή ΟΧΙ.
    Με ΤΙΠΟΤΑ. Από τις ατέλειωτες πολυλογίες που γράφω στο μπλογκ μου, ΓΕΜΑΤΕΣ υπερβολή, πολλές φορές (εξού και τα κεφαλαία στο «ΓΕΜΑΤΕΣ» -συνήθεια είναι -χεχε)…. ΠΟΛΥ ΛΙΓΕΣ μου μένουν σαν άξιες προσοχής λίγο αργότερα. Η κραυγή όμως δεν είναι κραυγαλέα, είναι ΣΚΕΤΗ κραυγή. Απεγνωσμένη ώρες-ώρες.

  12. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    omadeon,

    Ναι, το ξέρω αυτό για σένα.
    Το έχουμε και ακρο-συζητήσει,
    με δύο αφορμές !

  13. Ο/Η omadeon λέει:

    «κραυγαλέο» = κραυγή ΙΜΙΤΑΣΙΟΝ? …ίσως….

    Το είδωλο του αυθεντικού δεν είναι ούτε καν αυθεντικό είδωλο, είναι ιμιτασιόν είδωλο
    (ιμιτασιόν σε ΟΛΑ τα επίπεδα, η μόλυνση ανεβαίνει μέχρι την κορυφή).

    Είναι να μην αρχίσω…. enfant, δεν τελειώνω! Σταματώ λοιπόν.

  14. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    omadeon,

    έχω πλήρη επίγνωση: είμαι εσκεμμένα υπερβολική.
    Για την κραυγή, συμφωνώ.
    Για την αισθητική του κραυγαλέου που μας δέρνει, θα επιμείνω!

  15. Ο/Η omadeon λέει:

    Ω ναι, ναι…
    Η αισθητική του κραυγαλέου είναι
    σαν τον τελάλη, που διαφημίζει ατέλειωτα την πραμάτεια του,
    κραυγάζει ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΑΝ ο κόσμος αγοράζει
    θλίβεται μάλιστα, όταν δεν κραυγάζει
    καταθλίβεται ίσως
    (αυτό παραπέμπει σε άλλο σου ποστ αλλο)

  16. Ο/Η omadeon λέει:

    (αλλού) – ήθελα να πω

  17. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    omadeon,

    δες και πώς γκαρίζει η ελληνική τηλεόραση,
    στις ειδήσεις, τις σειρές,τις διαφημίσεις…
    παράγει και αναπαράγει τη θλιβερή και
    μοναδική ίσως ελληνική επιθετικότητα

  18. Ο/Η omadeon λέει:

    η ίδια η διαφήμιση είναι πλέον (εκτός των άλλων κακών) κραυγαλέος ΘΟΡΥΒΟΣ
    σε μια εποχή Υπερφόρτωσης Πληροφορίας, θάνατος (αν και υπάρχουν αντίδοτα)

    Μια συνειδητοποιημένη κοινωνία θα έκανε τη διαφήμιση ποινικό αδίκημα ίσως
    ίσως όχι τόσο αυστηρά, πάντως κάτι σαν «spam» – ΣΙΓΟΥΡΑ.

  19. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    ρύπος, ρύπανση

  20. Ο/Η omadeon λέει:

    Ε, ναι. Αλλά και κάτι χειρότερο από ρύπο, από άποψη λειτουργική.
    Μόλυνση και ρύπο στην ίδια τη Γνώση και την πληροφορία
    πολύτιμα αγαθά, ΗΔΗ προβληματικά στη διαχείρισή τους
    τώρα πια… πολλαπλάσια από όσα χωράνε στο Νου
    επομένως, ο ρύπος αυτός μολύνει περισσότερο
    ….μόνο αντίδοτο ίσως είναι, το ότι όσοι το καταλάβαμε το αποφεύγουμε

    (εγώ χάρισα σε άλλους την τηλεόρασή μου το 2004 κι έχω μια κάρτα τηλεόρασης σε άλλο pc που ΟΥΤΕ κι αυτή δεν χρησιμοποιώ, παρά πολύ-πολύ σπάνια…)

    το ότι όλα αυτά είναι γκαρισματα και ρύπος έχει όμως και μια άλλη όψη
    εκείνη της αυτο-ομογενοποίησης, όλα γίνονται ΙΔΙΑ σε αξία (=μηδέν)
    και ΟΛΑ μπορεί κανείς να τα προσπεράσει σαν σκέτο θόρυβο
    πολύ πιο εύκολα πια. (λέμε)

  21. Ο/Η HyperPerfo λέει:

    ναι, ωραία το είπες αυτό με το ‘μηδέν’
    (δεν μπορείς χωρίς κεφαλαία, έτσι ; )
    :)

  22. Ο/Η omadeon λέει:

    Γυαλιστερό + μορφή = Γυαλιστερό

    Κάτι σαν μαύρη τρύπα του Νου, που ΟΛΑ τα απορροφά στην ίδια βαρετή, ψεύτικη λάμψη.

    Οι Γιαπωνέζοι όμως (και άλλοι ασιάτες) νιάζονται για την ουσία
    τις ανεπαίσθητες διακρίσεις και αποχρώσεις
    τα γυαλιστερά τους φαίνονται όλα ίδια (ίσως)
    όπως και τα πρόσωπα των Ευρωπαίων? χεχε

  23. Ο/Η omadeon λέει:

    θα τα κόψω τα κεφαλαία,
    καθώς προσγειώνομαι, σε εκφραστικότητα όπου η κραυγή δεν είν’ αναγκαία -χεχε

  24. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    «..Κάτι σαν μαύρη τρύπα του νου,
    που όλα τα απορροφά στην ίδια βαρετή,
    ψεύτικη λάμψη..»
    τόσο επιφανειακό και κουραστικό,
    τυφλώνει την πρόσληψη και την αναζήτηση
    του βάθους των πραγμάτων, υλικών και μή !

  25. Ο/Η omadeon λέει:

    εκτυφλωτικός προβολές που τυφλώνει
    για να μη βλέπεις το… μπατσάδικο (που τον ανάβει) :)

  26. Ο/Η omadeon λέει:

    (όχι «προβολές»! – «προβολέας» ήθελα να πω)

  27. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    ωραία, να τα κόψεις.
    εγώ συχνά τα αποφεύγω ακόμη και στην αρχή της φράσης,
    μου φαίνονται επιθετικά !

  28. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    και ξέρεις τι παθαίνουν τα ψαράκια που μαζεύονται
    στη λάμπα του λουξ του ψαρά : θάνατος.
    έτσι και για μάς, το γυαλιστερό που μαγνητίζει,
    δεν σου αφήνει επιλογές για μια ενεργητική αναζήτηση των πράγμάτων,
    άδειασμα είναι και θάνατος.

  29. Ο/Η omadeon λέει:

    ώρες-ώρες πάντως, υπάρχει και κάποια νόστιμη, αστεία διαφήμιση
    π.χ. ποτέ δεν θα ξεχάσω (σχετική με όσα λέμε)…
    …εκείνη τη διαφήμιση στην Αγγλία του σταλινικού ανακριτή (εποχής Στάλιν)
    που (προσφέροντας ένα τσιγάρο) ρωτάει τον έντρομο κρατούμενο
    («cigarette?, LIGHT?») -και πραγματικά κραυγάζει στη λέξη «light»-
    (δεν κραυγάζω εγώ τώρα -χεχε)

    …και τη στιγμή που προφέρει το «LIGHT»?
    ρίχνει έναν προβολέα στο πρόσωπου του κρατούμενου
    που τον στραβώνει (και βγάζει μορφασμό αηδίας)

    ντάξει, κακό χιούμορ, ίσως ελαφρώς σαδιστικό
    αλλά το θυμάμαι δεκαετίες μετά
    γιατί συνοψίζει όσα λέμε
    εκείνο το «LIGHT?»

  30. Ο/Η omadeon λέει:

    και ξέρεις τι παθαίνουν τα ψαράκια που μαζεύονται
    στη λάμπα του λουξ του ψαρά : θάνατος.

    you can say that again….

    παλιά είχαμε το κήρυγμα «Εγώ ειμι το Φως», ή το «Δεύτε λάβετε φως»
    (που δυναστεύει ακόμη – Αγιο Φως και τα συναφή)
    ίσως επέζησε σαν φαντασίωση για ένα…
    ΑΚΟΜΗ ΠΙΟ γυαλιστερό και δυνατό φως
    που _υποτίθεται_ πως θα μας λυτρώσει επιτέλους από τη λάμψη του εφήμερου (όσα λέμε)
    αλλά τελικά προσφέρει μια υπερβατική αυτοκτονία
    ακόμη πιο γρήγορη

  31. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    έτσι λοιπόν,
    όσο ασυνείδητοι αφηνόμαστε να μας (παρα)σύρουν οι λάμψεις και οι γυαλάδες,
    στο χαμό μας πάμε …

  32. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    άρα η συνειδητότητα και η ενεργητική στάση στη ζωή
    έχει ανάγκη και προϋπόθεση το ζωτικό ημίφως ..

  33. Ο/Η omadeon λέει:

    «είσαι σαν το νερό στον ήλιο
    που γίνεται ψυχρό από ένστικτο«

    – είχε γράψει ο Ελύτης στη Μαρία Νεφέλη

    περιέγραφε ίσως το ίδιο φαινόμενο
    γιατί πρωταρχική αιτία μεταφυσικών και φυσικών δεινών
    ήταν και είναι ο _υπερβολικός_ ήλιος, ο ήλιος των Αζτέκων
    με τα θυσιαστήρια από κάτω και τη λάμψη αυτοκρατόρων
    ο μονοθεϊσμός του ήλιου, του ενός και λαμπερού, κλπ.
    μονομερής Απόλλων
    απωθεί τη μικρή θεά
    συνδεδεμένη πιο πολύ με το ημίφως και το Νερό

  34. Ο/Η omadeon λέει:

    (μαζί γράφαμε, τη λέξη «ημίφως» -χαχαχα)

  35. Ο/Η omadeon λέει:

    έκανα μια βόλτα από το μπλογκ μου
    τα κεφαλαία είδα και μετάνιωσα

    αλλά -και πάλι- δεν μετάνιωσα
    που μιλάω και βαρβαρικά
    κακό δεν κάνει πάαααντα

    όπως είπε κι ο Ελύτης «έχει και τη μέση της, η άκρη-άκρη»!

    Εκφραστικά πειράματα είναι
    σαν μποτίλιες στο πέλαγος
    ή σαν χαστούκια στη θάλασσα…
    για να απολαμβάνει κανείς το νερό (όχι για να νομίζε πως… τη δέρνει κιόλας)

    πάντως το στυλ άρχισε να με απωθεί, θα το αυτο-βελτιώσω

  36. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    προσπαθώ να έχω δική μου όλη τη γκάμμα:
    από το μίνιμαλ ως την υπερβολή,
    τα θέλω όλα δικά μου !

  37. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    έχεις κι εκείνα τα χρώματα, τα bold,
    κι είναι λιγάκι ζαλιστικό :)

  38. Ο/Η omadeon λέει:

    Α, ναι, με λύτρωσες τώρα…
    …μην με πάρουν κι από κάτω αχρείαστες ενοχές

    το πηδάλιο του πλοίου είναι απόλαυση
    δεν είναι Μεγάλος Τιμονιέρης και καταπίεση! :)

  39. Ο/Η omadeon λέει:

    πολλές φορές, η εσκεμμένη υπερβολή, κρύβει μια ανατροπή, περίπου ομοιοπαθητική
    σαν καρικατούρα ή σάτιρα του βαρετού και μονότονου ήλιου του συστήματος

    σαν να λέει «εσείς που ήρθατε εδώ, ταρακουνηθείτε γερά και σκεφτείτε πρώτα»
    σκεφτείτε το γιατί κάποιος δυνατά φωνάζει
    «και στο θάμνο της αγωνίας τους καταδέχεται μόνο να ουρεί»

    (πάαααλι Ελύτης, ΤΙ να κάνω?…
    μονομερής ίσως η ποιητική μου παιδεία, από τότε που είπα σε Σεφέρη, Καρυωτάκη κ.ά.
    ένα τεράστιο «άει στο διάολο, τη μαυρίλα σας και δρόμο, δεν μπα νάχετε σοφία… Ουστ!»)

  40. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    «Α, ναι, με λύτρωσες τώρα…
    …μην με πάρουν κι από κάτω αχρείαστες ενοχές»
    δηλαδή?

    εγώ υπερβάλλω με την αγριότητα της φράσης,
    .. και κόκκαλα τσακίζει..
    ίσως γιατί νομίζω ότι το κάνω καλά :)

  41. Ο/Η omadeon λέει:

    είπα «με λύτρωσες τώρα»
    όσον αφορά τη σημαντικότατη δήλωση
    «προσπαθώ να έχω δική μου όλη τη γκάμμα:
    από το μίνιμαλ ως την υπερβολή,
    τα θέλω όλα δικά μου !»

    που εκφράζει κι εμένα 100%.
    Οι «αχρείαστες ενοχές» αφορούν τις περιστασιακές εκφραστικές υπερβολές μου
    (κείνο που μετανιώνω είναι κάτι βρισίδια που έριξα, ενίοτε υπερβολικά… ξέεεερεις ΤΙ εννοω)
    αλλά η ενοχή είναι αχρείαστη
    When in Rome, do as the Romans!

  42. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    α…Σεφέρης (ημερολόγια+έξη νύχτες στην Ακρόπολη=μεγάλες αγάπες)

    ξέρεις,
    υπάρχουν οι άνθρωποι που καταλαβαίνουν από μόνοι τους,
    εκείνοι που θα καταλάβουν αν τους πείς
    κι αυτοί που ό,τι κι αν πείς δεν θα καταλάβουν

    κάποτε, ο υπαινιγμός είναι πολύ πιο γόνιμοςκαι γοητευτικός

  43. Ο/Η omadeon λέει:

    δεν αντιλέγω…
    μεγάλος κι αυτός
    κι ίσως κι εγώ τώρα…
    αρκετά…. μεγάλο παιδί, για να τον καταλάβω ξανά.
    όμως δεν περισσεύει χρόνος

    κι εκείνο που είχα αντιπαθήσει στο Σεφέρη
    δεν ήταν τα σοφά του λόγια
    αλλά οι κρυμμένες «μολύνσεις» μέσα στα λόγια του…
    ανεπαίσθητες τελειώς μερικές φορές
    σαν ΡΩΓΜΕΣ

    ξέρεις ότι κρύβουν σεισμούς
    την κοπανάς σαν τις γάτες, πριν συμβούν -χεχε

  44. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    κάποτε οι ‘μολύνσεις’ που λές,
    λειτουργούν θεραπευτικά.

    δεν επιλέγεις ακριβώς,
    ψάχνεις τα γιατρικά σου,
    ψαράκι που μυρίζεται, βλέπει το ψίχουλο στο νερό,
    και δεν το κρατάει τίποτε ..

  45. Ο/Η omadeon λέει:

    το γιατρικό του ενός είναι το φαρμάκι του άλλου

    γιατί
    «Η μαυρίλα είναι ενίοτε και κλεπταποδόχος»
    (έλεγε ο Ε.) καλλιεργούμε τη «μαύρη λογοτεχνία μας», την πιπιλάμε σαν καραμέλα,
    «δεν πα να χαθούμε, παλιοτόμαρα μιας ευτυχίας πέμπτου ή έκτου ορόφου»
    – ήταν επανάσταση αυτά τα λόγια (του 1978)
    ήταν προφητικά και τη γενιά των νέων _τώρα_
    (για όποιον θελήσει να τους καταλάβει)

  46. Ο/Η omadeon λέει:

    (διορθώνω)
    ήταν προφητικά και _για_ τη γενιά των νέων _τώρα_

  47. Ο/Η omadeon λέει:

    άλλη διόρθωση – σοβαρή!!!!!
    «Η μαυρίλα είναι _απο τη φύση της_ και κλεπταποδόχος» ™ Ελυτης

  48. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    δεν αντιλέγω,
    η ‘μαυρίλα’ έχει υπολογίσιμα δευτερογενή οφέλη !

  49. Ο/Η omadeon λέει:

    Οι περισσότεροι νέοι που σκέφτονται, θεωρούν τη «μαύρη λογοτεχνία» εποχής 1970-198* σαν Trash.

    Χαμογελάνε συγκαταβατικά κι ακούνε trance.

    (εκτός αν… δαγκώσανε το δόλωμα της Λάμψης από σκυλάδικα και ΜΜΕ – αυτοί πέθαναν ήδη)

  50. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    εμείς το δρόμο μας,
    οι άλλοι τον δικό τους

    δεν νομίζω πως τίθετα ‘ληξιαρχικά’ το θέμα,
    αν και στατιστικά μπορεί και να έχεις δίκιο.

    γιατί οι σαραντάρηδες/πενηντάρηδες πού νομίζεις ότι βόσκουν ;

    λέω να πάω να κάνω 1/100 του ευρώ δουλειά.

  51. Ο/Η omadeon λέει:

    γιατί οι σαραντάρηδες/πενηντάρηδες πού νομίζεις ότι βόσκουν ;

    Εξαρτάται (χεχε)…
    τα σκυλάδικα επιβλήθηκαν κυρίως λόγω μεγαλύτερων (που ακουμπάνε λεφτά στα μαγαζιά)
    αλλά…
    αξιοσημείωτα, μεγάλο μέρος της μουσικής trance το συνθέσανε κυρίως πενηντάρηδες
    (που μπούχτισαν / ξεπέρασαν την παλιά λάμψη του ροκ)
    (διεθνώς – William Orbit, κ.ά.) και την παίζουν πιτσιρικάδες βέβαια (σαν DJ)
    αλλά ξεφεύγω απ’ το θέμα, κι οι κατηγοριοποιήσεις είναι φάουλ.

    Ας επικεντρωθούμε ιαπωνικά
    σε χαρτί από ρυζόχαρτο
    εγώ πάω να κάνω δουλειές… :)

  52. Ο/Η sikofagos λέει:

    απολαυστική η στιχομυθία σας [ρευστή, συνεκτική] την απόλαυσα τόσο όσο όταν είχα πρωτοδιαβάσει την ανάρτηση.
    ωραία να ξεκινά ένα -έστω και προχωρημένο- πρωινό έτσι. και τι ωραία να το διαβάζω τώρα, βραδυ πια, που οι σκιές περνούν στην αντεπίθεση της μάχης με το φως.
    για το φως στη δυτική τέχνη, ας κοιτάξουμε τους ιμπρεσιονιστές, τους κατεξοχήν φωτολάτρες. όπου η
    σκιά δεν είναι έλλειψη φωτός, αλλά φως πάλι, με τον τρόπο που θα το ερμηνεύσει η συγκαιρινή τους αλλά και κατοπινή Φυσική. πόσο διαφορετική θέαση από εκείνη των μεσαίων χρόνων, όπου το φως ήταν απόκοσμο, φερμένο απ΄αλλού.
    ας δουμε πχ το φως που διαπερνούσε τα βιτρό στους γοτθικούς ναούς ή πώς παιχνίδιζε τη σκόνη στους βλοσυρούς ρομανικούς.

    κι επειδή αναφερθήκατε αρκετά στον Σεφέρη, είχε πει πως σημασία δεν έχει να παραστήσεις τον ήλιο όσο πιο πιστά μπορείς, αλλά να αποκαταστήσεις τη θέση του στην τάξη του κόσμου…

  53. Ο/Η sikofagos λέει:

    κι επειδή ο θεός που με τρέχει που και που, ο Απόλλων (γιατί; εγώ το Διόνυσο αποζητώ), θεός της μουσικής, αλλά γνωστός κι ως Λοξίας (α! λοξίας, ε, πέσ το μου, ντε, καλά μη το συνερίζεσαι, πουλί μου) κι επειδή έχω μια τάση να το παίξω ντι τζέι απόψε (δεν θα το ξανακάνω, συγχωρείστε με), ακούστε αυτό:

    για σχετικό το βάζω.

  54. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    sikofagos,

    η αλήθεια είναι πως βρήκαμε
    έναν καλό ρυθμό,
    και μπορέσαμε από τις ριπές
    να βγάλουμε πράγματα.
    ακόμη και τόσο λίγα,
    όσο να κάνω το φόρεμά μου
    ακόμη λιγότερο κραυγαλέο,
    κι ο omadeon να ξανασκεφτεί
    τα κεφαλαία, τα πολύχρωμα
    και τα bold του.

    κι εγώ το βρήκα απολαυστικό
    το συμπύκνωμα της μελέτης σου
    για το φώς και τη σκιά..
    Κοσμολογία που γέννησε και
    χρειάστηκε η κάθε κοινωνία

    κι είναι αλήθεια, πως
    για τον Σεφέρη, τη διαμάχη,
    στο παρά τρίχα την γλυτώσαμε.

    και πώς σου φαίνεται το νέο φόρεμα ;

  55. Ο/Η sikofagos λέει:

    πολύ μου αρέσει
    [και το χρώμα. ποντικί δεν είναι; πλάκα κάνω, μη μου θυμώνετε]

    ναι, ωραίο το πουκάμισο, με τις ραφές κρυμμένες

    χμ, και ταιριάζει και με το «εγκώμιο της σκιάς» στυλιστικά.

  56. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    sikofagos,

    ωραίο το σχετικό
    (άλλωστε έγραφε και related)
    κι εσύ, στο πήγαινέλα
    ανάμεσα στο Διονυσιακό και το Απολλώνιο,
    έχεις δρόμο ακόμη, ώ πτηνό !

  57. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    το πρώην ήταν κάπως σαν gallérie.
    τούτο δω,
    ταιριάζει με τις περισσότερες αναρτήσεις,
    κι ελπίζω και με τις ‘προσεχώς’

  58. Ο/Η sikofagos λέει:

    «Εδώ στου δρόμου τα μισά
    έφτασε η ώρα να το πω
    άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
    γι’ αλλού γι’ αλλού ξεκίνησα»

    ε όχι σαν γκαλερι, σκληρότατη αυτοκριτική,
    αυτό είναι μινιμαλιστικό και μου αρέσει
    [θα προσπαθήσω να σεβαστώ και τις αναρτήσεις, αλλά εγώ φταίω που τραγουδω φάλτσα;…]

    Υ.Γ. απόψε είναι ακόμη σχεδόν ολόγιομο φεγγάρι. κι οι σκιές δεν είναι τόσο σκληρές. αν δεν ήμουν κουρασμένος θα πήγαινα στη θάλασσα να δω τα αφρόψαρα.

  59. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    αφρόψαρα-φεγγάρι
    που άλλος έχει το όνομα
    και άλλος έχει τη χάρη

    (γιαπωνέζικο χαϊ κου)

  60. Ο/Η sikofagos λέει:

    Ελπίζω να κοιμάστε και να μπορώ να σχολιάσω απερίσπαστος [και πάντα σχετικός κατα το δυνατόν]

    πάνε δυο χρόνια, αρχή φθινοπώρου ήταν, κι ηθελα να απολαυσω την σεπτεμβριανή πανσέληνο μακριά από τη φωτορρύπανση. πήρα εναν καλό μου φίλο και πήγα στην Ιθάκη για διήμερο. βρήκα μια όμορφη πανσιόν κοντά στο Σαρακηνικο, όπου το κοντινότερο σπίτι απείχε τουλάχιστον δυο χιλιόμετρα.
    η πανσιον στο χείλος ενός γκρεμού, από κάτω η θάλασσα, ανεμπόδιστο το Ιόνιο που δεν κοιταγε Κεφαλονια. κατά τις μια το βράδυ περίπου, τα πάντα ντύθηκαν σε ένα γαλάζιο του Σαγκαλ. πουθενά άλλη πηγή φωτός, μήτε στη πανσιον, μόνο το σεληνόφως και στο πέλαγο τ’ αφρόψαρα να χορευουν στην ασημιά λωρίδα του νερού. δε θυμάμαι πόσες ώρες κρατησε αυτό. στο τέλος ακόμη και το φεγγάρι τα ζήλεψε και πήδηξε κι εκείνο μες τη θάλασσα.

    Καλό ξημέρωμα

  61. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    sikofagos,

    πράγματι στον ύπνο μας πιάσατε,
    και ανεμπόδιστος δημιουργήσατε …
    … κι άντε μην το πάρω αυτό
    και το κρεμάσω στα μανταλάκια
    (με την υπογραφή σας πάντοτε)

  62. Ο/Η sikofagos λέει:

    μη τολμήσεις και κάνεις διαφήμιση στην Ιθάκη…
    [ασε που την έχει αναλάβει εργολαβικά ο Ομηρος κι ο Καβάφης]

    Υ.Γ. στα μανταλάκια πιάνομαι αν είναι πολλή ώρα!

  63. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    Εγώ, τουλάχιστον, να πάω,
    που δεν έχω πάει ;

  64. Ο/Η sikofagos λέει:

    με βαριά καρδιά [κι επειδή ειστε εσείς δλδ], να πάτε!

    αλλα προηγείται η πραγματική ομηρική Ιθάκη, η Κεφαλονιά

    [ε, καθένας κι η πετριά του…]

  65. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    ά, στην Κεφαλονιά έχω πάει,
    όταν ήμουν ενός έτους !

  66. Ο/Η sikofagos λέει:

    α, αυτές είναι τραυματικές εμπειρίες
    αν ξαναγίνετε ενός έτους μην το επαναλάβετε…

  67. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    ας ξαναγίνω και
    εκεί θα κατασκηνώσω !
    άσε, έχω απίστευτα σχέδια
    για την επόμενη ενσάρκωσή μου !

  68. Ο/Η sikofagos λέει:

    μόνο μη γίνεις (όχι συννεφο) κεφαλληνιακή ελάτη,
    θα είσαι πανέμορφη, αλλά γίνεται παράνομη υλοτόμηση νοτιοανατολικά του Αίνου…

  69. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    προειδοποίση αντιληπτή :
    θα γίνω κάποιο άλλο φυτό.

  70. Ο/Η katabran λέει:

    το αγόρασα!
    :)φχαριστώ για κείνη την υπόδειξη!

  71. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    katabran,

    πόσο χαίρομαι !
    ελπίζω να το ευχαριστηθείς !
    ξέρεις από το ’90 ασχολούμαι μ’αυτούς,
    ειδικά τη ‘χαμένη γενιά’ του τραύματος,
    των αυτόχειρων και της déchirure..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: