μιας νύχτας ανα(σ)τολή

1


στην ώρα του σούρουπου
στη διαστολή της σιωπής
που όλα τα χωράει
και οι σκιές χάνονται
στην ώρα
που δεν είναι για τίποτε
μόνο αργό μεταίχμιο
το πιο σίγουρο σημάδι στο χρόνο
κι άλλη μια μέρα που τέλειωσε
και πέθανε ανακουφιστικά
λυτρωτικά
σ’ένα ανείπωτο ‘ουφ’
και τίποτε δεν την κρατάει μέσα
πρέπει να βγει
να τη δει να τελειώνει
κι ένας λυγμός πενθεί
του ήλιου το βούτηγμα
το ραγισμένο
σ’ορίζοντα αιματηρό
κι εκείνη μόνη
επί σκηνής
να συνοψίζει τις ήττες της
και την ανώφελη αιματοχυσία2 11 bis
κι όλα όσα πήγαν χαμένα
δεν τα θυμάται
μα την σμιλέψανε πριν να χαθούν
και τα νιώθει σ’ένα σώμα
δεμάτι τεντωμένες χορδές
να πάλλονται
και τις ακούει
κι ο χρόνος κυλά
τα βήματά του αφουγκράζεται
την πλησιάζει
την τύλιξε
και δεν υπάρχει γύρω ψυχή
μα είναι λιγότερο μόνη
κι ο ήλιος τη γεμίζει
θαρρείς και βούτηξε μέσα της
και λαχταρά
χωρίς βιάση
να υποδεχτεί μια νύχτα
πού όλα τα υπόσχεται
μα τα κρατάει μυστικά
άλλη μια νύχτα
τομή σε σάρκα ζεστή2 9 tri
καθώς η κάθε στιγμή
η κάθε γωνιά της
αφήνει στα πόδια της
κι ένα καινούριο πανόραμα

.


Τρίτη 18 Αυγούστου 2009

25a

[ play, για ν’ακούσετε το γραμμόφωνο ]

13 απαντήσεις στο μιας νύχτας ανα(σ)τολή

  1. Ο/Η Μαρία Νικολάου λέει:

    Eνας λυγμός πενθεί…

    Πανέμορφες οι λέξεις σου.
    Πάντα παίρνω ανάσες όταν περνάω από δω.
    Καλη σου μερα

  2. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    Μαρία Νικολάου, με τον καλό το λόγο

    (της υπερβολής..)
    σ’ευχαριστώ
    και καλό απόγευμα

  3. Ο/Η Μαρία Νικολάου λέει:

    Δεν συνηθίζω να υπερβάλω αν δεν το νιωθω κατι ουτε ημουν ποτε των κοπλιμέντων.
    (Αυτο σιγουρα για οσους με ξερουν)

  4. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    Μαρία Νικολάου,

    σ’ευχαριστώ πολύ
    και να με συγχωρείς
    για το αμήχανο σχόλιό μου

  5. Ο/Η AlexMil λέει:

    γεια σου,

    όταν διαβάζω στίχους και μου αρέσουν, το λιγότερο που μπορώ να πω είναι ένα μπράβο. Το αξίζεις.

    Υ.Γ Αυτονόητο είναι πως πρέπει η κριτική μας να είναι «κριτική» στη κάθε περίπτωση, ακόμη και αρνητική. Προσωπικά δεν μου αρέσει μια μέση στάση, προτιμώ τότε να μη σχολιάζω.

  6. Ο/Η tsalapeteinos λέει:

    Ωραία υπογραφή… με δυσδιάκριτο κίτρινο μελάνι όπως έγραφαν στο μεσαίωνα :)

  7. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    γειά σου AlexMil,

    σ’ευχαριστώ πολύ

    υ.γ.
    συμφωνώ μαζί σου.
    υποθέτω
    πως εδώ αναφέρεσαι
    στα σχόλια που προηγήθηκαν :
    mea culpa, mea αδεξιότης

    κι έχω μια αληθινή ιστορία,
    από χέρι,
    από άνθρωπο :
    κάποτε μία μαμά κι ένα παιδάκι
    βρέθηκαν σε επίσκεψη
    σε φιλικό σπίτι
    και όχι για πρώτη φορά.
    Η κυρία του σπίτιού
    έβγαλε να προσφέρει στο παιδί σοκολατάκι.
    Εκείνο, είπε ‘όχι’ και
    κρύφτηκε πίσω από τη μαμά
    ντράπηκε να πάρει.
    Πίσω στο σπίτι είπε η μαμά:
    «όταν σου προσφέρουν κάτι
    να μην ντρέπεσαι:
    να το παίρνεις και να λες ευχαριστώ»

    αυτό το μάθημα ξανα-θυμήθηκα

  8. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    tsalapeteinos,

    χαίρομαι που σου άρεσε
    τη θέλεις μήπως άλλο χρώμα;
    να παραγγείλω

  9. Ο/Η roulakaramitrou λέει:

    κι ένας λυγμός πενθεί
    του ήλιου το βούτηγμα
    το ραγισμένο
    σ’ορίζοντα αιματηρό

    Φιλιά βαλσαμόχορτο :)

  10. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    roulakaramitrou,

    αντι-φιλώ Ρουλίτα

  11. Ο/Η Μάνος λέει:

    στη διαστολή της σιωπής
    που όλα τα χωράει

    Πόσα συναισθήματα περιέχουν αυτές οι λέξεις…

    Πρώτη επίσκεψη, θα ήταν αγένεια να ασκήσω και κριτική. Στην επόμενη βόλτα :)
    Καλημέρα.

  12. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    Μάνος,

    σ’ευχαριστώ για το ίχνος
    κι είμαι σύμφωνη:
    σε μια επόμενη βόλτα
    καλή σου μέρα

  13. […] Αυτές οι αράδες γράφτηκαν με αφορμή την αληθινή ιστορία ενός κοριτσιού, πρωτότοκου, κι επέμεινε πολύ σ’αυτό, που μούλεγε πως κάθε σούρουπο, από τα έντεκα ως τα δεκαεφτά της, έβγαινε έξω να δει τον ήλιο να πέφτει. Κι όταν πλησίαζε και το τελευταίο κομμάτι να χαθεί, τότε κρατούσε με όλη της τη δύναμη τα μάτια ανοιχτά, μην τύχει κι ο ήλιος χαθεί εκείνη τη μικρή στιγμή που μπορεί να τάκλεινε, να τα υγράνει λίγο. Και την ώρα που και το τελευταίο κόκκινο χανόταν, τότε μόνο άφηνε τα βλέφαρα να πέσουν στα στεγνωμένα της μάτια κι ένα αθέλητο δάκρυ έπαιρνε τον κατήφορο. Πέρασαν χρόνια πολλά και κύματα περισσότερα κι αυτό που εκείνη ονόμασε πολύ νερό κάτω από γέφυρες,  και τούτη τη συνήθεια την τήρησε κάθε φορά που μπόρεσε. Τέτοια ώρα, φρόντιζε να γυρίζει πάντα στο σπίτι της μόνο και μόνο γι’αυτή τη στιγμή. Τα χρόνια που έλειπε μακριά, τα  σούρουπα κατέβαινε σ’ένα ποτάμι, και κοίταζε τη δύση ώσπου ο ήλιος χανόταν πίσω από κτήρια. Αργότερα, όταν επέστρεψε, καθιέρωσε κάθε χρόνο, τέλος Αυγούστου, αρχές Σεπτέμβρη, ένα ταξίδι στον Αχέροντα. Η περιπλάνηση άρχιζε νωρίς το μεσημέρι, από το δέλτα του ποταμού, κι ύστερα, το απομεσήμερο έκανε τον συνήθη περίπατό της στις πηγές του ποταμού, με τα χαμηλά κλαδιά και τη σκοτεινή βλάστηση, όπου ο ήλιος χανόταν γρήγορα πίσω από βουνά. Κι έπειτα, αποζητώντας να τον ξαναδεί, να ζήσει μαζί του ένα δεύτερο σούρουπο, μια χάρη, ανέβαινε στο λοφίσκο, στο νεκρομαντείο του Αχέροντα, στο Μεσόβουνο (εδώ κι εδώ). Πηδούσε το φράχτη, γιατί ο τόπος είναι πάντα κλειδωμένος τ’απογεύματα, κι ανηφόριζε τον λόφο. Καθισμένη πάνω στις θεόρατες πέτρες, τις ζεστές, περίμενε ν’αγγίξει ό,τι μπορέσει απ’αυτήν την πιο βαθιά στιγμή της. Κι εκείνο το σούρουπο μόνο, από νωρίς, μια φορά κάθε χρόνο, σαν προσκύνημα, ανέβαινε στα χαλάσματα και περίμενε τον ήλιο, ώσπου εκείνος την άφηνε για δεύτερη φορά … Και πάντα κατόπιν εορτής έφτανε κι ο κουτσός φύλακας και γύρευε πρόστιμα… […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: