στις π(λ)ηγές του Αχέροντα

οι πηγές του Αχέροντα

οι πηγές του Αχέροντα

Νεκρομαντείο Αχέροντα

(μεγαλώστε)

Αυτές οι αράδεςγράφτηκαν με αφορμή την αληθινή ιστορία ενός κοριτσιού, πρωτότοκου, κι επέμενε πολύ σ’αυτό, που μούλεγε πως κάθε σούρουπο, από τα έντεκα ως τα δεκαεφτά της, έβγαινε έξω να δει τον ήλιο να πέφτει. Κι όταν πλησίαζε και το τελευταίο κομμάτι να χαθεί, τότε κρατούσε με όλη της τη δύναμη τα μάτια ανοιχτά, μην τύχει κι ο ήλιος χαθεί εκείνη τη μικρή στιγμή, τη φευγαλέα,  που ίσως να τάκλεινε, μόνο για λίγο, να τα υγράνει. Και την ώρα που και το τελευταίο κόκκινο χανόταν, τότε μόνο άφηνε τα βλέφαρα να πέσουν στα στεγνωμένα της μάτια κι ένα αθέλητο δάκρυ έπαιρνε τον κατήφορο.
Πέρασαν χρόνια πολλά και κύματα περισσότερα κι αυτό που εκείνης της άρεσε να ονομάζει πολύ νερό που κύλησε κάτω από γέφυρες,  και τούτη τη συνήθεια την τήρησε κάθε φορά που μπόρεσε. Τέτοια ώρα, φρόντιζε πάντα να επιστρέφει στο σπίτι της μόνο και μόνο γι’αυτή τη στιγμή.
Τα χρόνια που έλειπε μακριά, τα  σούρουπα την έβλεπαν να κατηφορίζει στο μεγάλο ποτάμι, κι εκεί απόμενε να κοιτάζει τη δύση ώσπου ο ήλιος χανόταν πίσω από ψηλά κτήρια. Έμενε εκεί, μέχρι να μην υπάρχουν πια σκιές, και τότε έπαιρνε πάλι τον ανήφορο για το σπίτι.


Αργότερα, όταν επέστρεψε, καθιέρωσε κάθε χρόνο, τέλος Αυγούστου, αρχές Σεπτέμβρη, ένα ταξίδι στον Αχέροντα.Ancient Acheron River Oracle
Η περιπλάνηση άρχιζε νωρίς το μεσημέρι, από το δέλτα του ποταμού, κι ύστερα, το απομεσήμερο έκανε τον συνήθη περίπατό της ανεβαίνοντας στις πηγές του, με τα χαμηλά κλαδιά και τη σκοτεινή βλάστηση, όπου ο ήλιος χανόταν γρήγορα πίσω από βουνά.

αναθηματικές πέτρες

αναθηματικοί λίθοι/μεγαλώστε

Κι έπειτα,  αποζητώντας να τον ξαναδεί, να μην παραδεχτεί το τέλος, απαιτούσε μαζί του ένα δεύτερο σούρουπο, μια χάρη, κι ανέβαινε στο λοφίσκο, στο νεκρομαντείο του Αχέροντα, στο Μεσόβουνο (εδώ κι εδώ). Πηδούσε το φράχτη, γιατί ο τόπος είναι πάντα κλειδωμένος τ’απογεύματα, κι ανηφόριζε τον λόφο. 3piges_acheronta44

Καθισμένη πάνω στις θεόρατες πέτρες, τις ζεστές, περίμενε, κοιτάζοντας στου ορίζοντα την άκρη,  να εισπνεύσει ό,τι μπορέσει απ’αυτήν την πιο βαθιά στιγμή της. Κι εκείνο το σούρουπο, ένα μόνο, από νωρίς, μια φορά κάθε χρόνο, σαν προσκύνημα, ανέβαινε στα χαλάσματα και περίμενε τον ήλιο, ώσπου εκείνος την άφηνε για δεύτερη φορά … 5piges_acheronta6

Και πάντα κατόπιν εορτής έφτανε κι ο κουτσός ο φύλακας και γύρευε τα εισιτήρια και τα πρόστιμα…

Έτσι μου τάπε κι έτσι τάγραψα, κι όρκο δεν παίρνω, μην ορκιστείτε ούτε κι εσείς.

180

2piges_acheronta2

96

[ play, για ν’ακούσετε το γραμμόφωνο ]

10 απαντήσεις στο στις π(λ)ηγές του Αχέροντα

  1. Ο/Η Μαρία Νικολάου λέει:

    Τα ξέρω καλά εκείνα τα μέρη…
    Λατρεμένα…

  2. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    Μαρία Νικολάου,

    έτσι είναι
    δύσκολα μπορεί κάποιος να τους γλιτώσει ..

    σήμερα μπόρεσα να καταλάβω
    σου έγραψα
    καλημέρα !

  3. Ο/Η myrtille λέει:

    κρίμα
    οι αναμνήσεις αυτού του τόπου
    να μην είναι πιο φρέσκιες στη μνήμη μου
    τα κύματα του χρόνου
    πήραν μακριά τη σαγιονάρα μου
    κι εμείς ούτε που τρέχουμε πια
    να την προφτάσουμε.
    να πάμε ξανά

  4. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    myrtille,

    μόλις έρθεις
    μυρτίγι μου
    σου το υπόσχομαι
    κι αυτή τη φορά
    θάναι πολύ αλλιώς

  5. Ο/Η roulakaramıtrou λέει:

    Τον τόπο εγώ δεν τον εξέρω…αλλά μια τέτοια τσαγιέρα, που σε ήρεμη απόγνωση, τέτοιους τόπους να περιγράφει…έτσι, θέλω κιεγώωωωωω :)

  6. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    roulakaramıtrou,

    ο τόπος είναι Τόπος
    η τσαγιέρα
    τα βγάζει κάθε τόσο
    τα συννεφάκια και
    τα σφυρίγματά της
    και συ,
    για τώρα
    αρκέσου στο ψωμί
    :)

  7. Ο/Η roulakaramıtrou λέει:

    Άι μωρέ την ξέρει η ρουλίτα τη μοίρα της…στο σκαμννννί και στην υπομονννννή πάλε :)
    Καλημέρα σας βρε!

  8. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    Ρουλίτα μου,

    δεν φτάνει το ψωμί;
    να πω ‘ψωμί κι αλάτι’ ;
    εγώ έτσι το νιώθω ..

    καλημερούδια μικρά-μεγάλα-πολλά !

  9. Ο/Η dimosioshoros λέει:

    Μολονότι άφτιαχτος κι αστόλιστος ο Αχέροντας εμπνέει πάντα θλιβερές σκέψεις. Ίσως να μην πέθανε και αυτός μετά την καταστροφή του Νεκρομαντείου. Όμως η κατάσταση γύρω εκεί δεν είναι η καλύτερη. Είναι από τους ελληνικούς τόπους που μπορεί κανείς να πει «κρίμα που είναι στην Ελλάδα». Θα έπρεπε να τον υιοθετήσει ένας Κύκλος των χαμένων δημιουργών

  10. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    ε, όχι και θλιβερές:
    σκέψεις ουσίας θα τις έλεγα !

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: