Τρίτη, αργά τη νύχτα

Project1
Πήγαμε ακόμη μια φορά στην Ακρόπολη. Σήμερα το βράδυ. Τ’ολοστρόγγυλο φεγγάρι έριχνε ένα φως νερωμένο, εύκολο. Ο βράχος ταξίδευε ανάερος και περπατούσαμε στο κατάστρωμα της μεγάλης γαλέρας μ’όλα τα πανιά της ανοιγμένα.
Σταθήκαμε εκεί κοντά στο ναό της Νίκης. Την εκράτησα από τη μέση. Ένιωσα πως η δίψα δε μας χώριζε πια.
— Σαλώμη, πρώτη φορά που ένιωσα στο πλευρό μου έναν άνθρωπο… έναν άνθρωπο της φυλής μου.
Με κοίταξε. Στο πρόσωπό της η έκφραση που αγάπησα τότε που γυρίζαμε από το Αστέρι. Λυπήθηκα που τη φώτιζε το φεγγάρι.
— Ξέρεις, δε με λένε Σαλώμη· με λένε Μπίλιω.
Μια συνοδεία μυθολογίες πέρασε μπροστά μου και χάθηκε·  ένα κοπάδι φτερούγες.
— Και τούτο είναι πιο σοβαρό, συνέχισε, δε θα χωριστούμε πια.
Μου φάνηκε πως το καράβι μας περνούσε από ένα κανάλι· ένιωσα στενάχωρα.
— Τώρα, της είπα, ο χωρισμός είναι αδιάφορος.
— Τόσο το καλύτερο… Ξέρεις, δεν πρόκειται να ζήσω πολύ.
Ένας δυνατός ρυθμός κύλησε πάνω στο πέλαγος του φεγγαριού κι ερχότανε ολοένα πιο κοντά μου. Έπειτα, καθώς τα μάτια ζώων σε δρόμους νυχτερινούς, γυάλισαν μέσα στη μνήμη μου τα μάρμαρα της μέρας εκείνης.
— Ά ! να ζήσουμε μαζί στον ήλιο, της είπα.
— Ναι, στον ήλιο, αποκρίθηκε. Για μένα τέλειωσε η Ακρόπολη. Πάει και η παρέα. Μόνο η Λάλα απομένει.
Την άκουα. Είπε ακόμη :
— Ποιος ξέρει, στην άκρη κάθε πόθου μπορεί να υπάρχει μία Λάλα.
Ακούστηκαν τα σφυρίγματα.
— Πρώτη φορά που έρχεται κάτι στην ώρα του. Μου φαίνεται πως τα είπαμε όλα.
Δε μίλησα. Είχαμε φτάσει στην κορυφή της μαρμαρένιας σκάλας.
— Άφησέ με να πάω μόνη· θα προτιμούσα.
— Γεια σου, της είπα.
— Γεια σου. Μη με ξεχάσεις.
Πήρε τα σκαλοπάτια. Κατέβαινε. Κατέβαινε το σώμα που είχα κρατήσει όλο το απόγευμα, με τόση χαρά. Η Σαλώμη είχε χαθεί και προσπαθούσα να το συναρμολογήσω με το καινούργιο του όνομα, εκείνο το σώμα. Κατέβηκε ακόμη. Έμεναν δυο σκαλοπάτια· τα πέρασε. Τώρα η μακριά σκάλα ήταν αδειανή ολωσδιόλου. Την εκοίταζα. Ξαφνικά μου φάνηκε πως το μάρμαρο κατάπιε όλο το φως και κατρακύλησε μαζί του μέσα στο απόλυτο σκοτάδι. «Μα ποιος είμαι;» αναρωτήθηκα όπως μέσα σ’ένα όνειρο. Τότε ένας ήλιος τυφλωτικός άστραψε κρατώντας στα πλοκάμια του αυτή την αγάπη.

1

Απόσπασμα από το :
Γιώργος Σεφέρης, Έξι νύχτες στην Ακρόπολη-(Τέταρτη Νύχτα), Αθήνα, Ερμής, 1998, 273 σ.
Το πρωτότυπο κείμενο είναι πολυτονικό (απολύτως)

96

[ play, για ν’ακούσετε το γραμμόφωνο ]

9 απαντήσεις στο Τρίτη, αργά τη νύχτα

  1. Ο/Η Greek Rider λέει:

    Καταπληκτική μουσική, τόσο καταπληκτική που άνοιξα άλλο παράθυρο για να γράψω το σχόλιο μην τυχόν σταματήσει…

  2. Ο/Η Συνοδοιπορος λέει:

    «Ξέρεις, δε με λένε Σαλώμη· με λένε Μπίλιω»

    …και σαν να μην έφτανε αυτό,
    είμαι και άλλο απ’ αυτό που νόμιζες(;)

  3. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    Greek Rider,

    χαίρομαι
    που σου άρεσε η μουσική
    και πιο πολύ
    που σε ξαναβλέπω εδώ
    :)

  4. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    Συνοδοιπορος,

    εσύ, εσύ….
    που δεν μπορείς
    αν δεν κάνεις την κατάδυσή σου ..

    είναι σπουδαίο ωστόσο
    που μπόρεσε να πει
    έστω και μια στιγμή
    πως ‘πρώτη φορά
    ένιωσα στο πλευρό μου…
    έναν άνθρωπο της φυλής μου..’
    ύστερα το είδε σαν αυταπάτη
    δεν μπόρεσε να το πιστέψει
    και την άφησε να φύγει μόνη
    παρ’όλο που εκείνη του το ζήτησε..
    take the one and hit the other δλδ

  5. Ο/Η Μαρία Νικολάου λέει:

    Πολυαγαπημενες λεξεις του Σεφέρη…
    Κι εκεινο το φεγγαρι,..πως τα καταφερνει παντα και μενει ολοστρόγγυλο…

  6. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    Μαρία Νικολάου,

    εκείνο το φεγγάρι..
    φοβάμαι
    πως είναι οι αυταπάτες μας

  7. Ο/Η Μάνος λέει:

    Θα συμφωνήσω με το σχόλιο του GR και θα προσθέσω πως τα λόγια του Σεφέρη ταίριαξαν απόλυτα με το άκουσμα.

  8. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    Μάνος,

    αναζητά καθένας
    ό,τι μπορεί να συνταιριάξει
    υλικά και ανθρώπους
    κάθε λογής
    και παλαμάρια κομμένα
    και χαμένες άγκυρες
    στην προσπάθειά του
    να διασχίσει τον ωκεανό του
    ακόμη κι αν αυτός δεν είναι
    παρά μονάχα μια ζωγραφιά

    χαίρομαι που τα πήγα καλά
    :)

  9. […] ένα σχόλιο στο: Τρίτη, αργά τη νύχτα […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: