η αβοήθητη μοναξιά του άντρα (δοκιμή)

«Έπαινος για τον άντρα», ήταν ο αρχικός τίτλος όταν δημοσιεύτηκε στο «Βήμα», στις 29 Μαΐου 1988.

Γιώργος Χειμωνάς

Το κείμενο υπογράφει ο Γιώργος Χειμωνάς (1938-2000), τα ζωγραφικά έργα ο Lucian Freud (1922) 

ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΖΩΓΡΑΦΙΚΟΥ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΥ ΕΝΟΣ ΚΕΙΜΕΝΟΥ

«Ποτέ γυναίκα δεν κατάλαβε έναν άντρα», ΑΜΛΕΤ

Η φίλη μου Ρ. έκλεισε τη συζήτηση για έναν κοινό μας φίλο ομοφυλόφιλο και τα αδιέξοδά του, με το γνωστό οξύ και θρασύ της χιούμορ: «Ευτυχώς που υπάρχουν και οι ομοφυλόφιλοι. Αν δεν υπήρχαν, εσείς οι άντρες θα περνούσατε έτσι από τη ζωή, χωρίς να σας έχει αγαπήσει κανένας».

Red-haired man on a chair 1962/63 Oil on canvas 36 x 36 in. (91.5 x 91.5 cm) Private collection

Red-haired man on a chair 1962/63 Oil on canvas 36 x 36 in. (91.5 x 91.5 cm). Private collection

Έφερα στον νου μου πάμπολλες λατρευτικά αφοσιωμένες αγάπες γυναικών προς άντρες που θα διέψευδαν αμέσως τον, εξεζητημένο άλλωστε, ισχυρισμό της Ρ. και ταυτόχρονα, ωστόσο, σκέφτηκα τη διαφορετικότητα των γυναικείων και ανδρικών συναισθημάτων, ιδίως των ερωτικών.

Lucian Freud, Naked Man With Rat,1978

Naked Man With Rat,1978

Στην ιδανική ερωτική σχέση της η γυναίκα εξαντλεί όλα τα αιτήματα της δικαίωσής της, ως προσώπου προπαντός, αλλά και ως ύπαρξης ή, έστω, εξασφαλίζει τον ουσιωδέστερο όρο για να προχωρήσει απερίσπαστη προς ό,τι θεωρεί επιτυχία για τον δημιουργικό εαυτό της. Ενώ για τον άντρα, στην αντίστοιχη περίπτωση, περισσεύουν πολλά (και μάλλον τα σημαντικότερα γι’ αυτόν) τέτοια αιτήματα – που, θα’λεγε κανείς, η ερωτική δικαίωση μοιάζει να τα κάνει ακόμη πιο επιτακτικά. Αυτό σημαίνει ότι η γυναίκα είναι ικανή, και ώριμη, για την ιδανικότητα της ερωτικής σχέσης, τοποθετώντας εκεί, με πολλή υγεία κι ακόμα περισσότερη υγιεινή, ολόκληρη τη φυσιολογία της ανθρώπινης κατάστασης – ο άντρας όμως όχι.

Naked Man on a BedArtist:Lucian FreudCountry of Origin:United KingdomDate of Creation:1987 AD Naked man on a bed 1987 Oil on canvas 56.5 x 61 cm James Kirkman Ltd., London

Naked Man on a Bed,  1987, Oil on canvas 56.5 x 61 cm James Kirkman Ltd., London

Σημαίνει ακόμα, πέρα από την ολιγάρκεια της πρώτης και την απληστία του δεύτερου, ότι ο άντρας πάσχει από μια χρόνια, ανεκπλήρωτη φιλοδοξία ανόρθωσης, που ξεπερνάει κατά πολύ το σπουδαίο γεγονός της ανόρθωσης του ανθρώπινου όντος στα δύο του κάτω άκρα, όπου η γυναίκα πιστεύει, και πολύ σωστά, ότι μ’ αυτό τέλειωσε οριστικά κάθε ιστορία περαιτέρω ανόρθωσης. Και προφανώς αυτή η φιλοδοξία πρέπει να υπαγορεύεται από μια λειτουργία, αμιγώς αρσενική, επικράτησης και θριάμβου, η οποία, τουλάχιστον στο επίπεδο των φυσικών προδιαγραφών του φύλου, λείπει από τη γυναίκα σαν περιττή.

John Minton, του Lucian Freud, 1952, Oil on canvas

ο John Minton, 1952, Oil on canvas

Lucian Freud, Hotel Bedroom, Oil on canvas,1954

Man In A ChairArtist:Lucian FreudCountry of Origin:United KingdomDate of Creation:1985 AD Man in a chair 1983/85 Oil on canvas 120.7 x 100.4 cm Thyssen-Bornemisza Collection, Lugano, Switzerland {The sitter is Baron Thyssen-Bornemisza)

Man In A Chair (εικονίζεται ο Baron Thyssen-Bornemisza), 1983/1985. Oil on canvas 120.7 x 100.4 cm Thyssen-Bornemisza Collection, Lugano, Switzerland

Αποκλεισμένος από το άλλο ανθρώπινο σώμα, μη έχοντας ποτέ καμιά ενσυνείδητη συγκοινωνία αίματος με το άλλο σώμα, όπως έχει η γυναίκα με το κύημά της – ούτε καν έξοδο αίματος, όπως εκείνη, παρά μονάχα όταν το σώμα του εκτεθεί στη βία, έχει ένα σώμα μοναχικό κι αδιαπέραστοֹ κλειστό, δηλαδή απειλημένο. Που δεν ανοίγει ποτέ, ούτε κατά την ερωτική του δράση, όποτε κλείνει ακόμη περισσότερο και το κάθε σώμα αποχωρεί, αποσύρεται στην πιο απόλυτη δική του σιωπή, που είναι η ηδονή.

Αντίθετα, το σώμα της γυναίκας, προτού κι αυτό απουσιάσει από την ερωτική ένωση, είναι ένα σώμα πάντα ανοιχτό – ο υπέροχος αυτός κάλυκας που είναι φτιαγμένος για να υποδέχεται και για να περιβάλλει.

Two Men

Two Men

Κι αφού η γυναίκα τον άντρα μονάχα να τον αγαπάει μπορεί και τίποτε άλλο, θα κάνω εγώ, ένας άντρας, το εγκώμιο γι’ αυτό το αυτοδημιούργητο θαύμα που είναι ο άντρας.

Χαριστικά θα βάλω πρώτη στη σειρά τη συμβολή της γυναίκας, που σίγουρα βοηθάει να συντελεσθεί, κυρίως με το ανεκτίμητο (και κατ’εξοχήν γυναικείο) χάρισμά της, που είναι ο αλάθητος ρεαλισμός της. Χωρίς αυτόν ο άντρας θα παράπαιε, ακόμα θα περιπλανιόταν, θα είχε χαθεί μέσα στις ομίχλες των επικών του φαντασιώσεων – ένα χάρισμα που η γυναίκα, αν το θελήσει, μπορεί να το μεταποιήσει σε θανάσιμο ανδροκτόνο εργαλείο – αν θελήσει να υπονομεύσει, χρησιμοποιώντας το, όλες τις ευσυγκίνητες μυθολογίες , που χάρη σ’ αυτές και αποκλειστικά μ’ αυτές ο άντρας επιβιώνει. Χειρώνακτας του πολιτισμού αλλά και εγκέφαλός του, έκτισε από την αρχή τον κόσμο με μέτρο τον άνθρωπο. aLeigh-Sofa-s

Κι αν αυτός ο κόσμος φαίνεται να είναι ανδροπρεπής, εκεί που χρειάζεται γίνεται θηλυκός, πολύ τελειότερα απ’ ό,τι θα τον έπλαθε η ίδια η γυναίκα: χάρη στον άντρα η τέχνη κατοικήθηκε από εξαίσιες (αν και ανύπαρκτες) γυναίκες και πήραν γυναικείο όνομα οι πιο αυστηρές εξουσίες της ζωής – ενώ κράτησε για τον εαυτό του τον δυστυχισμένο ρόλο του ηττημένου, δηλαδή αυτός επωμίστηκε με αυταπάρνηση τη μεταφυσική μοίρα της ήττας που βαραίνει το ανθρώπινο γένος.

o Francis Bacon, του Lucian Freud, 1952

o Francis Bacon, 1952

Δεν δέχθηκε χαρμόσυνους αγγέλους όπως η Θεοτόκος, δεν έπεσε σε ερωτική έκσταση όπως η Αγία Θηρεσίαֹ· ταπεινά κι αγόγγυστα υπηρέτησε τη θητεία του στα τάγματα του Θεού. Δεν είχε μεγαλομανιακές ακουστικές ψευδαισθήσεις όπως η Ιωάννα της Λοραίνης – ανώνυμος αφανίσθηκε σε ατέλειωτους και άδικους πολέμους (και καμιά δεν έχει σημασία ότι ο ίδιος τους ξεκίνησε), εξοντώθηκε σε ισόβιες δουλειές. Ανιδιοτελής, αθώος αλλά ευφυής, εύπιστος με τη θέλησή του – εύθραυστος και χωρίς – σε αντίθεση με τη γυναίκα – να επιζεί του θρυμματισμού του, ασκημένος από ένστικτο να επινοεί τεχνάσματα του κυνηγιού για την τροφή της ομάδας, να αγρυπνάει για τους κινδύνους, από γεννήσεως ανυπεράσπιστος, γιατί η φύση τού πήρε πίσω όλα τα όπλα του, έμεινε πάντα πολεμιστής, άοπλος και με χίλιους τρόμους γενναίος.

Interior In Paddington, του Lucian Freud, 1951. Oil on canvas, 152.4 x 114.3 cm, Walker Art Gallery, Liverpool

Interior In Paddington, 1951. Oil on canvas, 152.4 x 114.3 cm, Walker Art Gallery, Liverpool

b4532 (2)

Young Boy

Εκπνευμάτωσε τη φυσική του ρώμη και την έκανε δύναμη, κυρίως τόλμη, μυαλού και κραδασμό ιδεών. Αυτός είδε τα όνειρα όταν ήρθαν οι μεγάλες νύχτες – κι όλα αυτά από το τίποτα, χωρίς ουσιαστική βοήθεια από κανέναν. Έχοντάς τα όλα αντίξοα, και πιο πολύ αντίξοη τη γυναίκα που τον αγάπησε.
Και λυπηθείτε τον, με την πιο ευγενική, την πιο τρυφερή λύπη, γι’ αυτή την απέραντη, την ως το τέλος αβοήθητη μοναξιά του.

Γιώργος Χειμωνάς

Δείτε τον, παραμερίζοντας τις αγορίστικες κομπορρημοσύνες του, τα απελπισμένα χάδια της μάνας του – παραμερίστε τα όλα: τα αφηρημένα αγγίγματα της γυναίκας του, τα αρπαχτικά και φιλημένα χεράκια των παιδιών του και δείτε τον σε όλη του την ανέχεια. Και μη του μιλάτε, αφήστε τον να σωπαίνει όταν σωπαίνει. Και αν αρχίσει να κλαίει ξαφνικά, ποτέ μην το ρωτήσετε γιατί.

.

αποπειράθηκε η 193

.

.

[και πώς αλλιώς να ξεκινούσα τούτη την απόπειρα, χωρίς να βάλω δίπλα στον ψυχίατρο τον εγγονό του Freud ; ]

.

Lucian Freud


Στον τόμο Πεζογραφήματα, και στην σ. 751 του Χρονολόγιο Βίου και Έργου, για το έτος 2001, αναφέρεται: «3 Μαρτίου. Δημοσιεύεται το κείμενο “Η αβοήθητη μοναξιά τού άντρα” [Η.84]. Εσφαλμένα δίνεται η πληροφορία ότι το κείμενο είναι “άγνωστο”. Πρόκειται για το δημοσιευμένο και αναδημοσιευμένο παλαιότερα κείμενο με τον τίτλο “Έπαινος για τον άντρα” [Η.51].
Η.84. (σ.795, Πεζογραφήματα) «Η αβοήθητη μοναξιά τού άντρα», ‘Τα Νέα‘, 3 Μαρτίου 2001 (ένθετο: Πρόσωπα, σ.6). Τη δημοσίευση τού κειμένου ακολουθεί το εξής υστερόγραφο: «Το άγνωστο αυτό κείμενο τού Γιώργου Χειμωνά, που απαντά σε όσους θα σπεύσουν στις 8 Μαρτίου να γιορτάσουν την “Ημέρα της Γυναίκας”, έδωσε στη μνήμη του στα Πρόσωπα ο Γιώργος Βέλτσος. Είχε κυκλοφορήσει σε περιορισμένα αντίτυπα εκτός εμπορίου από το “Άλεκτο” του Γ.Καρτελιά». Το κείμενο δεν είναι άγνωστο. Δημοσιεύτηκε και αναδημοσιεύτηκε με τον τίτλο «Έπαινος για τον άντρα» [Η.51].
Η.51. (σ.791, Πεζογραφήματα) «Έπαινος για τον άντρα», Το Βήμα, 29 Μαΐου 1988. Αναδημ. στο βιβλίο Ποιον φοβάται η Βιρτζίνια Γουλφ; Δημόσια κείμενα, Αθήνα, Εκδόσεις Καστανιώτη 1995, σ. 102-106 [Β.5].
(Γιώργος Χειμωνάς, Πεζογραφήματα, Αθήνα, Εκδόσεις Καστανιώτη 2005).

.

Σημειώσεις:

Συνέντευξη του Lucian Freud στον  Jake Auerbach το 1988, συνολικής διάρκειας 43 περίπου λεπτών. Μιλά ο ίδιος, και φαίνονται πολυάριθμα έργα του, σε πέντε μέρη: πρώτο, δεύτερο, τρίτο, τέταρτο και πέμπτο.

♦ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:

δείτε ΕΔΩ ένα posthume αφιέρωμα στον Lucian Freud

96

[ play, για ν’ακούσετε το γραμμόφωνο ]

29 απαντήσεις στο η αβοήθητη μοναξιά του άντρα (δοκιμή)

  1. Ο/Η Συνοδοιπόρος λέει:

    «Και μη του μιλάτε, αφήστε τον να σωπαίνει όταν σωπαίνει. Και αν αρχίσει να κλαίει ξαφνικά, ποτέ μην το ρωτήσετε γιατί.»

    Έτσι λοιπόν, αφού παραμερίσουμε το ρόλο του στο βιασμό της ίδιας της φύσης που δεν μπορεί να φτάσει, θα δώσουμε επιπλέον και την κατανόησή μας.

    «προφανώς αυτή η φιλοδοξία πρέπει να υπαγορεύεται από μια λειτουργία, αμιγώς αρσενική, επικράτησης και θριάμβου, η οποία, τουλάχιστον στο επίπεδο των φυσικών προδιαγραφών του φύλου, λείπει από τη γυναίκα σαν περιττή»

    Έτσι είναι. Όλα είπαμε. Θέλει να είναι θριαμβευτής.
    Καλά λοιπόν, ας είναι. Δε θα του μιλάω.
    Άλλωστε για μένα ο θρίαμβος είναι περιττός.
    ;)

  2. Αν απαντήσει γυναίκα στο παραπάνω κείμενο, ότι πει θα είναι αντιφατικό.
    Αν απαντήσει άντρας…τα σχόλια περιττεύουν.
    Αυτό άραγε οφείλεται μόν στη δύναμη του κειμένου;
    Κρατώ μόνο – για προσωπική χρήση -το
    «…που είναι ο αλάθητος ρεαλισμός της. Χωρίς αυτόν ο άντρας θα παράπαιε, ακόμα θα περιπλανιόταν, θα είχε χαθεί μέσα στις ομίχλες των επικών του φαντασιώσεων – ένα χάρισμα που η γυναίκα, αν το θελήσει, μπορεί να το μεταποιήσει σε θανάσιμο ανδροκτόνο εργαλείο – αν θελήσει να υπονομεύσει, χρησιμοποιώντας το, όλες τις ευσυγκίνητες μυθολογίες , που χάρη σ’ αυτές και αποκλειστικά μ’ αυτές ο άντρας επιβιώνει.»

  3. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    Συνοδοιπόρος,

    δεν ξέρω αν μπορώ να πω
    για ‘βιασμό της φύσης’
    αφού η διαφορετική φύση του άντρα
    είναι η φύση του
    πώς μπορεί το άλλο
    να είναι ίδιο ;
    και πώς μπορείς να μην τ’αποδεχτείς
    αφού έτσι είναι ;

    δεν λέω βέβαια
    να μην πάρεις τα μέτρα σου ..
    κι ούτε να μπεις μόνη σου
    στο στόμα του λύκου
    ;)

  4. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    αλέξανδρος ανδρουλάκης,

    έτσι είναι
    να καταλάβουμε προσπαθούμε
    όσο καταλάβουμε
    κρατώντας στο χέρι
    φωτογραφίες μονάχα
    ποτέ τον ίδιο τον άντρα

    μα δεν μου είπατε ακόμη
    για τον ζωγραφικό σχολιασμό
    που προσπάθησα
    πάνω σ’ένα ήδη παλιό
    αλλά επίκαιρο πάντοτε κείμενο

  5. Ο/Η Συνοδοιπόρος λέει:

    Ναι, η αλήθεια είναι ότι, όλο αυτό μπορεί να διαβαστεί και ως μια ακόμα αντίφαση, ανάμεσα στις τόσες αντιφάσεις όλων σχεδόν των ουσιαστικών πραγμάτων της ζωής.

    Και είναι επίσης αλήθεια ότι, η δοκιμή σου, στα δικά μου μάτια, φαίνεται επιτυχής. Οι εικόνες, που εκτός από κατάλληλες είναι και πολύ ωραίες, συμβαδίζουν αρμονικά με το κείμενο, προσδίδοντας μια αίσθηση συμπλήρωσης και -κατά κάποιον τρόπο- ερμηνείας.
    Πολύ ταιριαστό το όλο εγχείρημα.

  6. Ναι, το άφησα ασχολίαστο αυτό γιατί τι να πει κανείς για τον μεγαλύτερο (και σε ηλικία)εν ζωή ζωγραφο;
    Βέβαια, η οπτική του δεν κολακεύει ιδιαίτερα ούτε τους άντρες ούτε τις γυναίκες (αν και του παράγγειλε πορτραίτο πριν 3-4 χρόνια η βασίλισσα!Δεν ξέρω αν της το έκανε τελικά)
    Ειναι ταιριαστοί οι πίνακες με το κείμενο.
    Ας μην επεκταθώ όμως γιατί ο καθένας μπορεί να φανταστεί διάφορα θέματα (πχ. αφηρημένη ζωγαφική)
    Η οπτική επιλογή πάντως που θα ντύσει ένα κείμενο λέει πολλά και γι΄αυτόν που επέλεξε!

  7. Υ.Γ. Εννοώ πως οι πίνακες είναι στην ουσία το δικό σου σχόλιο στο κείμενο

  8. Ο/Η Ελένη Μ. λέει:

    Λοιπόν …..το ωραίο κείμενο του Χειμωνά μήπως ; είναι χα ! «επική φαντασίωση» όπου ο άνδρας- ήρωας είναι και τραγικό πρόσωπο …. λες και το τραγικό στοιχείο δεν αγγίζει τη γυναίκα….. σαν να ζει σε αρμονία και ισορροπία από μόνη της και μόνη της ….αφού (κατά τον ποιητή ) πάσχει μόνος του ο άνδρας .
    Όσο για το ρεαλισμό και τον ορθό λόγο …εγώ θα λεγα πως είναι του άνδρα περισσότερο ικανότητες …. η γυναίκα άγεται και ταλαιπωρείται από πλίθος σύνθετων συναισθημάτων εκεί που ο άνδρας είναι απλός .

    Την ερωτική δικαίωση αντιλαμβάνονται διαφορετικά τα φύλα (εδώ συμφωνώ με τον ψυχοθεραπευτή ) για τη γυναίκα σχετίζεται μ έναν άνδρα ενώ για τον άνδρα με πολλές γυναίκες ………αντί να μας πει αυτό …(ποιητική αδεία ; ) λέει ιστορίες για αγρίους κι ανορθώσεις ανεκπλήρωτες .
    Αυτό νομίζω είναι το «πάπλωμα» για το οποίο και ο καβγάς αλά και το θέμα προς διερεύνηση .
    Είναι φύση ή πολιτισμός το «πάπλωμα» ;
    Αν είναι φύση γιατί δεν βιώνεται φυσικά ; κι αν είναι πολιτισμός κρατάει από τόσο πίσω που έγινε δεύτερη φύση …. βράσε όριζα δηλαδή !

    Υ.Γ1 Ίσως η συμπόνια (για την κοινή μοίρα ) είναι το καλύτερο συναίσθημα που έχουμε να μας συνδέει πραγματικά ….όχι μόνο άνδρα με γυναίκα αλά και άνθρωπο με άνθρωπο .
    Υ.Γ2 Τον έρωτα (που τον ξέρω) …εγώ σας τον χαρίζω .
    Χαιρετώ εγκαρδίως

  9. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    Συνοδοιπόρος,

    συνοδοιπόρε μου,
    ναι,
    πρόκειται για δύο διαφορετικά όντα
    όσο κι αν δεν συμφωνώ απόλυτα
    με την ματιά του Χειμωνά
    είμαι όμως υποχρεωμένη να τον ακούσω
    κι είναι αλήθεια
    ότι αυτούς τους άντρες τους μοναχικούς
    με τον τόσο κόσμο γύρω τους
    τους ’emotionally unavailable’
    τους ‘I want to keep my options open’
    με την ‘commitment-phobia’ τους
    τους βλέπουμε κάθε μέρα γύρω μας
    εύκολα τους συναναστρέφεσαι
    μα δύσκολα τους αναγνωρίζεις..

    και θάθελα πολύ
    να δώ αντίστοιχα κείμενα
    από γυναίκες για γυναίκες
    μούρχεται πχ στο νου η Julia Kristeva

  10. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    αλέξανδρος ανδρουλάκης,

    Αλέξανδρε,
    ναι,
    είναι πράγματι ο γηραιότερος
    αν και νομίζω
    πως εδώ και μερικά χρόνια
    δεν ασχολείται πια

    η βασίλισσα το πορτραίτο της
    δεν το γλύτωσε τελικά:
    της το έκανε το 2001 και είναι αυτό…
    δεν ξέρω βέβαια πόσο το χάρηκε αυτή
    στον τύπο ωστόσο
    έγινε το σχετικό πανηγύρι
    όπως μπορείς να δείς εδώ και εδώ

    δίκιο έχεις
    πως η επιλογή του ζωγράφου αυτού
    λέει πολλά για τη σχολιάστρια
    δεν μου διαφεύγει

  11. Ο/Η px λέει:

    Έξοχο κείμενο, δουλεμένο στην εντέλεια. Λέξη τη λέξη, ανασκαλεύει αλήθειες που είναι οικείες και ψηλαφητές αλλά συνάμα λησμονημένες και ενοχλητικές. Μία και μόνη ένσταση, πιο πολύ χάριν της συζήτησης. Μένει κατά τι υποφωτισμένος ο ρόλος των κοινωνικών προσδιορισμών. Εννοώ κάτι γνωστό ασφαλώς: ότι η συγκρότηση της ταυτότητας των φύλων δεν είναι μόνο έργο της φύσης.

  12. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    Ελένη Μ.,

    απαντώ διακεκομμένα
    και με καθυστέρηση
    είμαι σε ταξίδι
    ζητώ συγνώμη
    αύριο το πρωί..

  13. Ο/Η Ελένη Μ. λέει:

    ΗP
    Δεν υπάρχει λόγος βιασύνης καλή μου για απάντηση ….
    εδώ θα είμαστε ….
    Απόλαυσε το ταξίδι σου !
    Βρίσκω πολύ εύστοχο
    που εικονογράφησες με Λούσιαν Φρόϊντ το κείμενο του Χειμωνά .
    Ακόμα κι αυτός ο Φρόϊντ που παραθέτω
    με το απρόβλεπτα ασαφές και δυσοίωνο φόντο
    (πάνω μέρος του πίνακα ) ….
    Ib and her husband
    καταπληκτικό εκφραστικό εύρημα !
    Το ίδιο πράγμα δε μας λέει ;

  14. Μου είχε διαφύγει το πορτραίτο.
    Ωραίο το στέμα!

  15. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    Ελένη Μ.

    δεν ξέρω αν είναι φαντασίωση
    σίγουρα δεν πρόκειται για ‘επικό’ κείμενο
    πολύ λιγότερο για «έπαινο»
    σύμφωνα με τον αρχικό τίτλο του κειμένου
    θα έλεγα πως εδώ μαθαίνουμε
    για την τραγικότητα της ύπαρξης του άντρα
    όπως την βλέπει ένας άντρας
    μια γυναίκα
    την ίδια τραγικότητα
    μπορεί να την παρουσίαζε αλλιώς…

    «.. λες και το τραγικό στοιχείο δεν αγγίζει τη γυναίκα…..
    σαν να ζει σε αρμονία και ισορροπία
    από μόνη της και μόνη της ….
    αφού (κατά τον ποιητή ) πάσχει μόνος του ο άνδρας ..»

    νομίζω πως ο Χειμωνάς
    ΔΕΝ ασχολείται με την τραγικότητα
    της ύπαρξης της γυναίκας
    γιατί δεν είναι αυτό το θέμα του
    γιατί δεν την βλέπει
    γιατί … γιατί δεν ξέρω γιατί
    το βέβαιο είναι
    πως δεν μπόρεσε να κάνει κανέναν παραλληλισμό
    ενώ πέτυχε ή απέτυχε άλλους παραλληλισμούς
    και συγκρίσεις
    στο σημείο αυτό κουβέντα ..

    νομίζω επίσης πως το κάθε φύλο έχει τον δικό του διαφορετικό ρεαλισμό, ανόμοια πράγματα
    και δεν τίθεται θέμα να τους μετρήσουμε να δούμε ποιου είναι μεγαλύτερος..
    και πράγματι :
    η γυναίκα άγεται και ταλαιπωρείται από πλήθος σύνθετων συναισθημάτων εκεί που ο άνδρας είναι απλός … όπως το λες…

    η αναφορά σου
    στην τραγικότητα της γυναικείας ύπαρξης
    μου θύμισε
    την σπουδαία για το συγγραφικό και ανθρωπιστικό της έργο Pearl S. Buck (26 Ιουνίου 1892-6 Μαρτίου 1973) , Βραβείο Πουλιτζερ (1932), William Dean Howells Medal (1935), Νόμπελ Λογοτεχνίας (1938)

    και ειδικά ένα από τα βιβλία της : The Mother (1933) [κακομεταφρασμένο στα ελληνικά, ως μια εποχή τουλάχιστον που το παρακολουθούσα]

    και συμφωνώ απόλυτα
    με την παρατήρησή σου
    για την ανόμοια ερωτική δικαίωση του κάθε φύλου …
    όπως και με τα ‘περί παπλώματος όπως τα θέτεις !

    στο έρωτα όμως δεν υπάρχει συμπόνια …

    και μη μας τον χαρίζεις τον έρωτα… ακούγεται απειλητικό
    :)

    Ελένη, σ’ευχαριστώ για το ξεχωριστό σχόλιο

  16. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    Ελένη Μ.,

    δεν είναι ταξίδι απόλαυσης
    ταξίδι εργασίας στεγνό και στυγνό
    :)

    και χαίρομαι
    που σου άρεσε το συνοικέσιο !
    αυτόν τον πίνακα ηθελημένα δεν τον παρέθεσα
    θέλοντας ν’αποφύγω κάθε γυναικεία απεικόνιση
    ήθελα όμως οπωσδήποτε
    να βάλω ακόμη δύο άντρες
    δυστυχώς το κείμενο
    κινδύνευε να μπατάρει τελείως
    κάτω από το ζωγραφικό φορτίο του !

  17. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    αλέξανδρος ανδρουλάκης,

    ναι
    καλά την τακτοποίησε κι αυτήν !
    :))

  18. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    px,

    ναι,
    ενοχλητικές αλήθειες
    αλλά αλήθειες
    όποιος και όποια θέλει ας τις δει ..
    πράγματι δεν φωτίζονται αρκετά τα κοινωνικά συμφραζόμενα..
    αλλά μάλλον δεν είναι και ο σκοπός του Χειμωνά
    μία τομή κάνει
    και κάτι προσπαθεί να μας πει
    όχι ένα «γιατί»
    αλλά ένα συμπέρασμα,
    ένα «κλειδί» ..

  19. Ο/Η sikofagos λέει:

    «Ποτέ γυναίκα δεν κατάλαβε έναν άντρα», ΑΜΛΕΤ
    [λες να καταλαβαίνουμε τον εαυτό μας, πρίγκηπα μου;…]

    η εικονογράφηση του κειμένου είναι αφ’εαυτού της μια ολάκερη πινακοθήκη ψυχο-ανατομίας. θαρρώ ότι πάει την ανάγνωσή του στα πιο πέρα βήματα, δεν το συμπληρώνει απλώς, το προχωρεί. είμαι σίγουρος πως ταλαντεύτηκες αρκετά ανάμεσα στην επιλογή τού ενός ή του άλλου πίνακα. και υπάρχει και ένα από την πλευρά σου παιχνίδισμα ως προς την επιλογή και την χωροθεσία.
    σού κλείνω και γω το μάτι, όμοια όπως το κάνεις κι εσύ σε μας!…

    η Ελένη Μ. με κάλυψε σε θαυμαστό βαθμό με την προσέγγισή της. νηφάλια και οξυδερκής, πήγε στα καίρια σημεία του κειμένου και έβαλε τα πράγματα σε μια ισορροπία, ενω το κείμενο από μόνο του σε φορτίζει διανοητικά. Χαίρε, Ελένη!

    θα σταθώ ωστόσο στο τραγικό κομμάτι της ψυχογράφησης του άνδρα. το τραγικό στοιχείο στη ζωή μπορεί να είναι και ανδρικό και γυναικείο, αφου σε κάθε περίπτωση ο άνθρωπος στο άφυλο σύνολό του είναι τραγικός. είναι το μόνο ον που ξέρει ότι από τη στιγμή που γεννήθηκε άρχισε να πεθαίνει. αλλά και σε ατομικό επίπεδο υπάρχει τραγικότητα, όπως μπορεί να τη βιώσει κάθε άνθρωπος χωριστά. εκεί δεν έχει το φύλο θέση.
    ο άνδρας όμως είναι πιότερο τραγική ύπαρξη για το λόγο που επιλέγει ο Χειμωνάς να δείξει: είναι καταδικασμένος να μην έχει με τη Φύση τη σχέση που έχει η γυναίκα. είναι καταδικασμένος να έχει πάντα τη θέση του παρατηρητή ή στην καλύτερη περίπτωση του ανεπαρκή μύστη. και ίσως επειδή δεν την αντέχει αυτή του την αδυναμία, επεμβαίνει καταστρεπτικά να ελέγξει, να υποτάξει.

    εκεί ίσως βρίσκεται και ο λυγμός που αναδύθηκε στα έργα των Σαίξπηρ, του Γκαίτε, του Κορνάρου. η συγκίνηση του θεατή, έναντι της έκστασης του μύστη.

    ωστόσο δεν συμφωνώ -κι αντίθετα τα βρίσκω πολύ πρόχειρα- με τις αναφορές σε Ευαγγελισμούς, Ερωτικές Εκστάσεις και Πολεμοχαρείς Μεγαλομανίες [Παρθένος Μαρία, Αγία Θηρεσία, Ζαν ντ’ Αρκ, αντίστοιχα], αφ’ενός διότι είναι μύθοι (ακόμη κι αν περισώζουν κάποιο κουκούτσι της πραγματικότητας,ωστόσο ντύθηκαν τον μύθο) φτιαγμένοι από άνδρες, ανδρικές ματιές άρα, ακριβώς από τη θέση του ανεπαρκούς μύστη, του διψασμένου, φλεγόμενου θεατή.
    κι εκτός αυτού θα μπορούσα να αντιπαραβάλω [σχετικά] αντίστοιχους ανδρικούς μύθους.

    αλλά πολύ χώρο πιάνω…
    φεύγω κι εγώ.
    [δεν αποχαιρετώ ωστόσο,… γυρνώ πάντα στο μέρος του εγκλήματος]

  20. Ο/Η Ελένη Μ. λέει:

    ΗP
    Εντάξει δεν σας χαρίζω τον έρωτα αν ακούγεται σαν απειλή …..
    μπορώ να πω απλά ότι ξέροντας τους όρους και τους νόμους
    του παιχνιδιού ….πως δεν μ ενδιαφέρει
    υπάρχουν άλλα μεγαλύτερης διάρκειας πράγματα
    για την επιούσια έμπνευση μου .

    Αλλά θα τολμήσω να καταθέσω
    και μια τελευταία μου σκέψη
    που ίσως ξενίσει :
    Σε μια κοινωνία σωστών σχέσεων των φύλων
    όπου το ζευγάρι δηλαδή θα είναι μια πραγματική
    ενότητα και πληρότητα
    ο καπιταλισμός δεν θα είχε τρόπο ούτε τόπο να σταθεί .
    Διότι η πληρότητα της προσωπικής ζωής
    θα διαχεόταν ως κοινωνική αδελφοσύνη .
    Οι σοσιαλιστές μάλλον ψάχνουν σε λάθος μεριά την άρση της κοινωνικής αδικίας .
    Ενώ τα καταναλωτικά συμφέροντα βρίσκουν χίλιους τρόπους να υποσκάπτουν την υγεία την ισορροπία την αρμονία
    δηλαδή την ευτυχία …..έτσι εξασφαλίζουν ελέγξιμες ανθρώπινες μονάδες .
    Ο Φρόϊντ δεν είναι τυχαία ο ποιο ακριβοπληρωμένος ζωγράφος ….

    Καλό απόγευμα !

    ΥΓ1 Συμφωνώ για την Πέρλ Μπάκ

    ΥΓ3 Γειά σου και σένα πουλί μου Συκοφάγε …να προσέχεις τον εαυτό σου .

  21. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    Ελένη Μ.(ου),
    [σε παρακαλώ να μου επιτρέψεις την οικειότητα]

    η σκέψη αυτή που καταθέτεις
    είναι πολύ γοητευτική και ενδιαφέρουσα
    ίσως όμως ουτοπική
    τα διακυβεύματα στη σχέση των φύλων
    τεράστια και συχνά απειλητικά
    και τα ‘αντισυμβαλλόμενα μέρη’
    συνέρχονται με τις αναπηρίες τους
    πώς αλλιώς …

    και για την δεύτερη σου κατάθεση
    τα ίδια θα είχα να πω:
    δύσκολα πράγματα
    πολλοί βελτιωνόμαστε παθαίνοντας
    οι περισσότεροι όμως
    στον τομέα αυτό
    παθαίνοντας χειροτερεύουν
    και ξαναβρίσκονται στην γαμήλια αγορά
    πιο πονεμένοι και πιο μικρόψυχοι..
    κι αυτό που λες για το καταναλωτικό υποκατάστατο..
    πόσο αλήθεια ..
    και απ’όσο μίλησα με φίλους
    κάθε είδους ερωτικής προτίμησης
    ο Lucian Freud τους ανατριχιάζει
    δεν θέλουν να τον βλέπουν..

    Καλό απόγευμα και σε σένα !

    υγ
    Χαίρομαι για την Πέρλ Μπάκ,
    σπάνια πια βρίσκεις ανθρώπους
    που την έχουν διαβάσει…
    η κοινωνία μας πια δεν θέλει να το δει αυτό !
    δεν ταιριάζει καθόλου με την αυταπάτη της !

  22. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    έτσι είναι
    κατέβασα πάνω από ογδόντα έργα
    και κράτησα την ύψιστη ανάλυση.
    αμφιταλαντεύτηκα
    για οποιοδήποτε έργο
    με γυναικείο θέμα
    και τελικά αποφάσισα πως ‘όχι’.
    άλλωστε ήθελα πολύ να βάλω ακόμη δύο άνδρες
    αλλά θα το παραέπνιγα το κείμενο..
    πραγματικά
    και η ‘χωροθέτηση’ με απασχόλησε
    τόσο από την πλευρά της επιλογής
    των εναρκτήριων έργων
    και της ακολουθίας
    όσο από την πλευρά της προσπάθειας
    για ‘μη-σύγκλιση’ έργου
    και συγκεκριμένης παραγράφου

    για το τραγικό τώρα :
    είναι και ανδρικό και γυναικείο
    και δεν μπορεί να είναι άφυλο
    σχετίζεται άμεσα με το φύλο
    κι αν δεν θέλεις το βιολογικό μόνο
    ας βάλουμε και το κοινωνικό φύλο (gender)
    από αυτό καθορίζεται και το είδος της τραγικότητας του βιώματος
    όπως ίσως και παραπάνω έγραψα
    δεν έχει ουσία να ‘μετρήσουμε’ τις τραγικότητες
    απλά γιατί είναι ανόμοιες
    κι όσο ο άντρας μπορεί να είναι παρατηρητής
    που πολύ αμφιβάλλω
    (γιατί δεν έχει
    παρά να εκπληρώσει το ρόλο του
    και να μη γυρεύει να διαλέγει έναν άλλο ρόλο
    να συγκρίνει
    ή να θεωρεί ότι υπολείπεται)
    άλλο τόσο η γυναίκα είναι με τον δικό της τρόπο ‘δέσμια’ της φύσης και άρα εξ ίσου
    αν και διαφορετικά τραγική ..
    χώρο δεν πιάνεις
    ‘ευχαρίστησίς μας’
    να είσαι καλά
    και να μας ξανάρθεις

  23. Μαζί με τις εικόνες του κειμένου μου ήρθαν στο μυαλό και νοσταλγικές εικόνες από προηγούμενη φάση της ζωής μου, όταν κάποιος φίλος μου μού είχε δείξει το πρωτότυπο τού άρθρου στο Βήμα.

  24. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    Μιχάλης Νικολάου,

    οι εικόνες του κειμένου
    και η ζωγραφική του Freud
    που πρότεινα
    έγιναν όχημα..
    και κάπου μας πήγε τον καθένα μας.
    εσάς σας επέστρεψαν στον εαυτό
    και σε νοσταλγικές εικόνες.
    Καλωσορίσατε !

  25. Ο/Η arcades λέει:

    Το έχω κρατήσει το κείμενο από το Βήμα, κάπου το έχω φυλαγμένο. Έχω ξεχάσει πού -αμνησία φροϋδική σίγουρα.

  26. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    arcades,

    ναι, εντάξει,
    η απόπειρα όμως εγκρίνεται ?

    (όλοι ξεχνάμε θεραπευτικά, πάντοτε)

  27. Ο/Η arcades λέει:

    Ασφαλώς! Έτσι για να πω κάτι, θα τα προτιμούσα όλα ασπρόμαυρα, να είναι γυμνή η τονικότητα, όπως στο λόγο του Χειμωνά.

  28. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    arcades,

    ε,
    δεν είναι και τόσο ασπρόμαυρα τα λόγια του Χειμωνά,
    οι φωτογραφίες του, ναι.
    από την άλλη ο καλλιτέχνης έβαλε χρώμα,
    αν και σίγουρα αν τις μετέτρεπα σε ασπρόμαυρες,
    θα ήταν πράγματι πιο δραματικό!

  29. […] δείτε και αυτήν την παλαιότερη ανάρτηση […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: