κενό

στο κενό
που είναι αέρας στην αρχή
και από πέτρα στο τέλος…

στη σιωπή που τα χωράει όλα
και όσο πιο πολλά κατάπιε
τόσο πιο πολλά χωράει
και βυθίζονται μέσα της
αβίαστα κι αναπόφευκτα
χωρίς ήχο και χρόνο κανένα…

είπα να ξεχάσω αυτά που χάθηκαν
και ξέχασα και όσα υπάρχουν..
κατάφερα να μην επιθυμώ
το ίχνος χάθηκε…

19 Ιουνίου 2000


7 απαντήσεις στο κενό

  1. Ο/Η NoNameDame λέει:

    τίποτα δεν ξέχασες
    κι αυτό το γνωρίζει καλά η καρδιά σου

    θα θυμηθείς ξανά
    όταν καταλάβεις ότι η θλίψη, δεν είναι θλίψη
    αλλά μόνο η λαχτάρα που μας οδηγεί

    και τότε ο νους σου
    θα ακούσει πιο καθαρά από ποτέ
    το τραγούδι της καρδιάς σου
    αλλά και όλων των άλλων
    και η χαρά θα σε γεμίσει

  2. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    αχ! ποιος,
    θα σου μιλήσει για ποίηση
    και την «αχαΐρευτη ράτσα των ποιητών»
    (που λέει και κάποιος);
    που δεν λες ν’αφήσεις τη γη
    και την τετράγωνη λογική σου;
    Πώς να σε πείσω πως το «bien-être»,
    η αυτοεκπλήρωση
    έχει πολλούς δρόμους,
    μπορεί την ποίηση,
    μπορεί το «Νew Age»
    και τόσους προσωπικούς άλλους..
    και δεν έχει να κάνει επιφανειακές χαρές;
    τι θα σε κάνω εσένα;

  3. Ο/Η NoNameDame λέει:

    η ράτσα των ποιητών είναι υπέροχη
    όσο υπέροχες είναι και όλες οι υπόλοιπες
    και τα μονοπάτια όλων είναι υπέροχα
    αυτή είναι η ομορφιά του κόσμου μας

    και ποιος μίλησε για επιφανειακή χαρά;

    τι θα με κάνεις;
    θα με μαλώνεις τρυφερά
    όπως και τώρα :)

    σε φιλώ!

  4. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    θέλω απλά να σου πω,
    πως άδικα προσπαθείς να με φέρεις
    σ’αυτό που εσύ θεωρείς ‘ίσιο δρόμο‘,
    αφού ίσιοι υπάρχουν πολλοί!
    :)
    πολλά φιλιά!

  5. Ο/Η Hypericum Perforatum λέει:

    ξέρεις,
    τι έχω αποφασίσει ότι ξεχωρίζει
    τους φίλους μας από τους όχι-φίλους?
    η επιείκεια και μόνο!

  6. Ο/Η NoNameDame λέει:

    δεν αρνήθηκα το δρόμο σου καλή μου
    ακόμα και κυκλικός να ήταν, ή ανάποδος
    είναι ο δικός σου δρόμος
    και εξίσου υπέροχος με όλων των υπόλοιπων τους δρόμους

    αν εκφράστηκα με λάθος τρόπο, ζητώ συγνώμη
    ένα αγράμματο μαθητούδι είμαι μόνο
    και σ’ ευχαριστώ για την επιείκια

    φιλιά!

  7. Ο/Η katabran λέει:

    από τη στιγμήπου με άφησε εκείνος ο μυθικός προστάτης, δε με ενδιαφέρει η ένδεια, μήτε κι η έλλειψη μίτου ιδεώδους… μ’ ενδιαφέρει μονάχα η φρενιτώδης πλήξη…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: