αναζητώντας τον παρόντα χρόνο

Μαρτίου 27, 2011

το πρωτότυπο, στα γαλλικά (μεγαλώστε)

επιθυμώ χωρίς ανάπαυλα
ως την απόγνωση
επιθυμώ τον παραισθησιογόνο έρωτα
ψευδαίσθηση μοιράσματος έξω απ’το χρόνο
μοιράσματος με τους όμοιους
που έζησαν κάποτε
και που θα ζήσουν όταν δεν θα υπάρχω

ζητώ μερίδιο από την τέχνη
που πάντα ανήκε στους ιδιοφυείς
την τέχνη των παιχνιδιών των πιο επικίνδυνων
εκείνων που ανθίζουν στα όρια τα άπιαστα της ύπαρξης
που όλοι λυσσάνε να δρασκελίσουν
εκεί που καθένας μεθά
με φευγαλέες εκδρομές στο επέκεινα
εκεί που καθένας υπάρχει
μονάχα για ν’αγγίξει τον απαγορευμένο καρπό

η ζωή παραμονεύει την καταστροφή:
ενός σώματος
που προκαλεί αδιάκοπα την άβυσσο του θανάτου και της ειρήνης
η ζωή παραμονεύει την καταστροφή:
μιας ψυχής
που γλύφει αχόρταγα τις όχθες της τρέλας
καθώς τις ζωντανεύουν ανεπαίσθητα οι σκιές των σειρήνων



Απόδοση στα ελληνικά στις 26 Μαρτίου 2011


[ play, για ν’ακούσετε το γραμμόφωνο ]

Advertisements

το μέλι των παραισθήσεων

Φεβρουαρίου 16, 2011

Στο Νεπάλ κυνηγούν το μέλι της σφίγγας, που επηρεάζει το παρασυμπαθητικό νευρικό σύστημα (ατροπίνη).

Βλέπετε το trailer του ντοκυμανταίρ του Raphaël Treza.

– Fifteen cases of atropine poisoning after honey ingestion
– Mad honey poisoning-related asystole
– Jimson Weed Dangers : Backyard weed is hazardous hallucinogen
– Atropine


Παρίσι, 29 Αυγούστου 1900

Ιανουαρίου 9, 2011

Ο Thomas Edison γύρισε αυτό το 8λεπτο φιλμάκι,  με την ευκαιρία της «Παγκόσμιας Έκθεσης».

Πηγή

.

Το trailer της έκθεσης: στο 48» βλέπετε το ελληνικό περίπτερο.

το «πλάνο» της Έκθεσης (μεγαλώστε το)

.

.

.

.

.


φθινοπωρινό … (δεν γίνεται πιο..)

Οκτώβριος 3, 2009

.

«Les Feuilles Mortes» « Τα Νεκρά Φύλλα »

.

Oh! Je voudrais tant que tu te souviennes Ω ! Πόσο θάθελα να θυμηθείς
des jours heureux où nous étions amis ευτυχισμένες μέρες που ήμασταν φίλοι
En ce temps-là la vie était plus belle Τότε η ζωή ήταν πιο όμορφη
et le soleil plus brûlant qu’aujourd’hui κι ο ήλιος πιο καυτός από σήμερα
Les feuilles mortes se ramassent à la pelle… Τα πεσμένα φύλλα μαζεύονται με το φτυάρι…
Tu vois je nai pas oublié Βλέπεις δεν ξέχασα
Les feuilles mortes se ramassent à la pelle Τα πεσμένα φύλλα μαζεύονται με το φτυάρι
les souvenirs et les regrets aussi μαζί και οι αναμνήσεις και οι απογοητεύσεις
et le vent du nord les emporte κι βοριάς τα παρασύρει
dans la nuit froide de loubli μέσα στην παγωμένη νύχτα της λήθης
Tu vois je nai pas oublié Βλέπεις δεν ξέχασα
la chanson que tu me chantais το τραγούδι που μου τραγουδούσες
leafCest une chanson qui nous ressemble Είναι ένα τραγούδι που μας μοιάζει
Toi
tu maimais Εσύ μ’αγαπούσες
et
je taimais και σ’αγαπούσα
Et
nous vivions tous deux ensemble Και ζούσαμε οι δυό μαζί
toi
qui maimais εσύ που μ’αγαπούσες
moi
qui taimais εγώ που σ’αγαπούσα
Mais
la vie sépare ceux qui saiment Μα η ζωή χωρίζει αυτούς που αγαπιούνται
tout
doucement τόσο γλυκά
sans
faire de bruit χωρίς να κάνει θόρυβο
et
la mer efface sur le sable κι η θάλασσα σβήνει πάνω στην άμμο
les
pas des amants désunis τα βήματα των αποχωρισμένων εραστών …
Mais mon amour silencieux et fidèle Αλλά η σιωπηλή και πιστή αγάπη μου
sourit toujours et remercie la vie χαμογελάει πάντοτε και ευχαριστεί τη ζωή
Je taimais tant, tu étais si jolie Σ’αγαπούσα τόσο, ήσουν τόσο όμορφη
Comment veuxtu que je toublie Πώς θέλεις να σε ξεχάσω
En ce tempslà la vie était plus belle Τότε η ζωή ήταν πιο όμορφη
et le soleil plus brûlant quaujourdhui κι ο ήλιος πιο καυτός από σήμερα
Tu étais ma plus douce amie Ήσουν η πιο γλυκιά μου φίλη …
Mais je nai que faire des regrets Αλλά δεν μπορώ παρά να λυπάμαι
Et la chanson que tu chantais Και το τραγούδι που τραγουδούσες
toujours toujours je lentendrai πάντοτε πάντοτε θα το ακούω
leaf
C’est une chanson qui nous ressemble Είναι ένα τραγούδι που μας μοιάζει
Toi tu m’aimais Εσύ μ’αγαπούσες
et je t’aimais και σ’αγαπούσα
Et nous vivions tous deux ensemble Και ζούσαμε οι δυό μαζί
toi qui m’aimais εσύ που μ’αγαπούσες
et que j’aimais και που αγαπούσα
Mais la vie sépare ceux qui s’aiment Μα η ζωή χωρίζει αυτούς που αγαπιούνται
tout doucement τόσο γλυκά
sans faire de bruit χωρίς να κάνει θόρυβο
et la mer efface sur le sable κι η θάλασσα σβήνει πάνω στην άμμο
les pas des amants désunis τα βήματα των αποχωρισμένων εραστών…
απόδοση: 192

Στίχοι :  Jacques Prévert

Μουσική: Joseph Kosma

Το πρωτοτραγούδησε ο Yves Montand, το 1946, στην ταινία του Marcel Carné, «Les Portes de la Nuit« (οι Πύλες της Νύχτας)

.

.

.

.

.

96

.

.


τοπίο IV

Αύγουστος 30, 2009

1

στην Τίνα

2a

(μεγαλώστε)

Οι δύο άνδρες καπνίζουν στην όχθη.
Η γυναίκα που κολυμπάει
χωρίς να σπάει την επιφάνεια,
δεν βλέπει παρά το πράσινο
του σύντομου ορίζοντά της.
Ζωσμένο από δέντρα κι ουρανό
απλώνεται το νερό
όπου η γυναίκα γλιστρά
χωρίς σώμα.
Στον ουρανό σύννεφα παίρνουν θέση
και μοιάζουν ακίνητα.
Ο καπνός παγώνει στον αέρα.

Κάτω απ’τον πάγο του νερού,
υπάρχει η χλόη.
Η γυναίκα περνάει από κει μόλις
που την αγγίζει ·  όμως εμείς,
με το σώμα μας,
την συνθλίβουμε, την πράσινη χλόη.
Δεν υπάρχει άλλο βάρος
πάνω σ’αυτά τα νερά.
Μόνοι εμείς νιώθουμε τη γή.
Ίσως το σώμα της
που ξεδιπλώνεται κάτω από το νερό
νιώθει τον πάγο
άπληστο ν’απορροφήσει
την νωθρότητα των καυτών μελών της
και να την τήξει ζωντανή
μέσα στο ακίνητο πράσινο.
Το κεφάλι της δεν κουνιέται.

Ήταν κι αυτή ξαπλωμένη,5morning sun by rooze
εκεί που η χλόη έχει πλαγιάσει.
Το κρύο πρόσωπό της
αναπαυόταν στο μπράτσο της
και κοίταζε στη χλόη.
Κανείς δεν μιλούσε.
Ο πρώτος παφλασμός
που την υποδέχτηκε στο νερό
λίμναζε ακόμη στον αέρα.
Επάνω μας λιμνάζει ο καπνός.
Τώρα,
έρχεται στην όχθη και μας μιλά,
και στο μαύρο της κορμί τρέχουν χείμαρροι,
όπως ορθώνεται ανάμεσα στους κορμούς.
Η φωνή της
είναι ο μοναδικός ήχος
που ακούμε πάνω στο νερό
-βραχνή και δροσερή,
η ίδια φωνή όπως και πριν.
Σκεπτόμαστε,
ξαπλωμένοι στην όχθη,
αυτό το πιο βαθύ
και πιο δροσερό πράσινο3movie_never_made_by_llailaa
που κατάπιε το κορμί της.
Ύστερα,
ο ένας απ’τους δυό μας
βουτάει
κι ανακαλύπτοντας την πλάτη της,
με απλωτές που άφριζαν,
διασχίζει το ακίνητο πράσινο.

Cesare Pavese, Travailler fatigue, Paris, Gallimard, 1969, σσ.123-124.

Οι φωτογραφίες είναι όλες, αν δεν κάνω λάθος, από το deviantART : η τελευταία είναι του llailaa (την μεγάλωσα λίγο, γιατί κάποιος το ζήτησε, λίγες μονάχα ώρες πριν χαθεί για πάντα, εσείς μεγαλώστε την περισσότερο). Τώρα πια, αυτή η ανάρτηση είναι για ‘κείνον.

Απόδοση από τα γαλλικά :

200

96

[ play, για ν’ακούσετε το γραμμόφωνο ]


πασχαλινά ολισθήματα

Απρίλιος 14, 2009

Αρκεί να περάσεις τη γέφυρα

Αρκεί να περάσεις τη γέφυρα
Κι έρχεται αμέσως η περιπέτεια
Άσε με να κρατάω το μεσοφόρι σου
Θα σε πάω να δεις τη φύση
Το χορτάρι είναι μαλακό στο ανθισμένο Πάσχα
Ας πετάξουμε τα σαμπό μου και τις γαλότσες σου
Και, ελαφροί, σαν τα κατσίκια
Ας τρέξουμε με τους ήχους της καμπάνας
Ντιν Ντιν Ντον χτυπάνε οι πρωινές καμπάνες
Προς τιμήν της ευτυχίας μας
Ντιν Ντιν Ντον μην το μάθει κανείς
Λάδωσα τον κωδωνοκρούστη

Άσε με να κρατάω το μεσοφόρι σου
Ας τρέξουμε σαν χαρωπά σπουργίτια
Αρκεί να περάσεις τη γέφυρα
Και νάσου του βασίλειο με τα λουλουδάκια
Ανάμεσα σ’όλα αυτά εδώ τα ωραία
Μαντεύω ποιό σου αρέσει
Δεν είναι η παπαρούνα, δόξα τω θεώ
ούτε ο κούκος, αλλά η πριμαβέρα
Βλέπω μια κρυμμένη κάτω από τα φύλλα
Είναι βελούδινη σαν τα μάγουλά σου
Έχε το νου σου γύρω-γύρω καθώς θα την κόβω
«Ποτέ δεν έχω αγαπήσει άλλη από σάς»


Αρκούν τρία μικρά πηδηματάκια
Κι αμέσως αρχίζει η ταραντέλλα
Άσε με να κρατάω το μεσοφόρι σου
Θα φροντίσω τις δαντέλες σου
Λάδωσα τον βοσκό
Για να μας παίξει μία καντάδα
Καθώς, κορίτσι μου, αψηφώντας τον κίνδυνο
Θα κάνουμε χίλια και ένα χοροπηδητά
Το πόδι σου χτυπά και χτυπά τη χλόη
Αν σε τσιμπήσει ένα αγκάθι
Μην κλαις…  υποφέρει το κορίτσι μου,
Θα σου το βγάλω με τα δόντια

Δεν έχουμε πια τίποτα να κρύψουμε ο ένας από τον άλλο
Μπορούμε ν’αγαπιόμαστε όποτε μας αρέσει
Κι αν είναι αμαρτία, τόσο το καλύτερο
Θα πάμε στην κόλαση μαζί
Αρκεί να περάσεις τη γέφυρα
Άσε με να κρατάω το μεσοφόρι σου
Αρκεί να περάσεις τη γέφυρα
Άσε με να κρατάω το μεσοφόρι σου

© Μετάφραση: .


Il suffit de passer le pont

Il suffit de passer le pont
C’est tout de suite l’aventure
Laisse-moi tenir ton jupon
J’t’emmèn’ visiter la nature
L’herbe est douce à Pâques fleuries
Jetons mes sabots, tes galoches
Et, légers comme des cabris
Courons après les sons de cloches
Ding din don ! les matines sonnent
En l’honneur de notre bonheur
Ding din dong ! faut l’dire à personne
J’ai graissé la patte au sonneur

*

Laisse-moi tenir ton jupon
Courons, guilleret, guillerette
Il suffit de passer le pont
Et c’est le royaum’ des fleurettes
Entre tout’s les bell’s que voici
Je devin’ cell’ que tu préfères
C’est pas l’coqu’licot, Dieu merci
Ni l’coucou, mais la primevère
J’en vois un’ blottie sous les feuilles
Elle est en velours comm’ tes joues
Fais le guet pendant qu’je la cueille
» Je n’ai jamais aimé que vous «

*

Il suffit de trois petits bonds
C’est tout de suit’ la tarantelle
Laisse-moi tenir ton jupon
J’saurai ménager tes dentelles
J’ai graissé la patte au berger
Pour lui fair’ jouer une aubade
Lors, ma mie, sans croire au danger
Faisons mille et une gambades
Ton pied frappe et frappe la mousse
Si l’chardon s’y pique dedans
Ne pleure pas, ma mie qui souffre
Je te l’enlève avec les dents

*

On n’a plus rien à se cacher
On peut s’aimer comm’ bon nous semble
Et tant mieux si c’est un péché
Nous irons en enfer ensemble
Il suffit de passer le pont
Laisse-moi tenir ton jupon

Il suffit de passer le pont
Laisse-moi tenir ton jupon


fleurs_printemps

πραγματολογικές παρατηρήσεις:

Ο κούκος: Μερικά φυτά, αν και πολύ διαφορετικά μεταξύ τους, έχουν το λαϊκό όνομα κούκος. Πρόκειται γενικά για φυτά του λειβαδιού, με την κοινή ιδιότητα ότι ανθίζουν στην αρχή της άνοιξης ή τη στιγμή της άφιξης του κούκου στην Ευρώπη. Εδώ πρόκειται για την Primevère officinale (λατιν. Primula veris)

(για λεπτομέρειες, ‘κλικ’ στις φωτογραφίες)

fleurs-roses-primeveres-02

Η πριμαβέρα, αγγελιοφόρος της άνοιξης: Ανθίζει από τον Φεβρουάριο ως τον Μάϊο: Είναι η primula και ανήκει στην οικογένεια των Primulacées (400-500 είδη), είναι δηλαδή, όπως βλέπουμε κι από τα φύλλα, συγγενής με τον κούκο. Τα λουλούδια της έχουν πάρα πολλά χρώματα, και ήπια και ζωηρά.

primevères

25a


αστικό πλεκτό, το πιο τρυφερό graffiti στην πόλη

Φεβρουαρίου 21, 2009

Πλεκτό «αντάρτικο πόλης»

Από το: Deputy Dog

Μια σχετικά νέα (πέντε χρόνια περίπου) μορφή graffiti στην πόλη και τόσο ευχάριστη ! Παρέμβαση στο τοπίο κι άγγιγμα τρυφερότητας ! Ποιος θα έβλεπε ένα δέντρο ή τη σιδερένια κουπαστή μια σκάλας με πουλοβεράκι και δεν θα χαμογελούσε;

Εδώ και λίγα χρόνια, πολλές ομάδας, σε διάφορα μέρη του κόσμου ‘επιτίθενται’ στα αστικά έπιπλα και στα κτήρια και τα ντύνουν με πλεκτά (βελόνες ή βελονάκι)…

Πλέξιμο, τέχνη του δρόμου, έμπνευση, ποίηση, ομορφιά, φαντασία και χιούμορ στις πόλεις και την ύπαιθρο που χαράζουν χαμόγελα και μας κάνουν να ρίξουμε μια άλλη ματιά στους χώρους που ζούμε !

Το πλεκτό σ’αυτό το δέντρο, άντεξε τρία χρόνια σ’ένα πάρκο του Cleveland, και αντιπροσωπεύει 500 ώρες δουλειάς της Carol Hummel.

Το πλεκτό σ’αυτό το δέντρο, άντεξε τρία χρόνια σ’ένα πάρκο του Cleveland, και αντιπροσωπεύει 500 ώρες δουλειάς της Carol Hummel.

Δείτε και μόνοι σας, μεγαλώστε τις φωτογραφίες, ψάξτε αυτές τις ιστοσελίδες, υπάρχει πολύ υλικό :

JafaGirls
knit sea
Knitta Please
Knitted Landscape
The Ladies Fancywork Society
Masquerade
Micro-Fiber Militia
Yarnbombing : Improving the urban landscape one stitch at a time

colourcurve

41_d

rogersday

41_cc

1652225200_f9f8984197

1651356311_e8a9a5bda1

1827673183_43edbc9f22

dsc00649

2996390372_61ebd48c78_o

2009-01-01-limburg

dancing_sock1

dancing_sock_lahelta

hat-on-michigan

metra1

nain_ompelen_neulegraffiksen_paikalleen

25


Αρέσει σε %d bloggers: