φθινοπωρινό … (δεν γίνεται πιο..)

3 Οκτωβρίου, 2009

.

«Les Feuilles Mortes» « Τα Νεκρά Φύλλα »

.

Oh! Je voudrais tant que tu te souviennes Ω ! Πόσο θάθελα να θυμηθείς
des jours heureux où nous étions amis ευτυχισμένες μέρες που ήμασταν φίλοι
En ce temps-là la vie était plus belle Τότε η ζωή ήταν πιο όμορφη
et le soleil plus brûlant qu’aujourd’hui κι ο ήλιος πιο καυτός από σήμερα
Les feuilles mortes se ramassent à la pelle… Τα πεσμένα φύλλα μαζεύονται με το φτυάρι…
Tu vois je nai pas oublié Βλέπεις δεν ξέχασα
Les feuilles mortes se ramassent à la pelle Τα πεσμένα φύλλα μαζεύονται με το φτυάρι
les souvenirs et les regrets aussi μαζί και οι αναμνήσεις και οι απογοητεύσεις
et le vent du nord les emporte κι βοριάς τα παρασύρει
dans la nuit froide de loubli μέσα στην παγωμένη νύχτα της λήθης
Tu vois je nai pas oublié Βλέπεις δεν ξέχασα
la chanson que tu me chantais το τραγούδι που μου τραγουδούσες
leafCest une chanson qui nous ressemble Είναι ένα τραγούδι που μας μοιάζει
Toi
tu maimais Εσύ μ’αγαπούσες
et
je taimais και σ’αγαπούσα
Et
nous vivions tous deux ensemble Και ζούσαμε οι δυό μαζί
toi
qui maimais εσύ που μ’αγαπούσες
moi
qui taimais εγώ που σ’αγαπούσα
Mais
la vie sépare ceux qui saiment Μα η ζωή χωρίζει αυτούς που αγαπιούνται
tout
doucement τόσο γλυκά
sans
faire de bruit χωρίς να κάνει θόρυβο
et
la mer efface sur le sable κι η θάλασσα σβήνει πάνω στην άμμο
les
pas des amants désunis τα βήματα των αποχωρισμένων εραστών …
Mais mon amour silencieux et fidèle Αλλά η σιωπηλή και πιστή αγάπη μου
sourit toujours et remercie la vie χαμογελάει πάντοτε και ευχαριστεί τη ζωή
Je taimais tant, tu étais si jolie Σ’αγαπούσα τόσο, ήσουν τόσο όμορφη
Comment veuxtu que je toublie Πώς θέλεις να σε ξεχάσω
En ce tempslà la vie était plus belle Τότε η ζωή ήταν πιο όμορφη
et le soleil plus brûlant quaujourdhui κι ο ήλιος πιο καυτός από σήμερα
Tu étais ma plus douce amie Ήσουν η πιο γλυκιά μου φίλη …
Mais je nai que faire des regrets Αλλά δεν μπορώ παρά να λυπάμαι
Et la chanson que tu chantais Και το τραγούδι που τραγουδούσες
toujours toujours je lentendrai πάντοτε πάντοτε θα το ακούω
leaf
C’est une chanson qui nous ressemble Είναι ένα τραγούδι που μας μοιάζει
Toi tu m’aimais Εσύ μ’αγαπούσες
et je t’aimais και σ’αγαπούσα
Et nous vivions tous deux ensemble Και ζούσαμε οι δυό μαζί
toi qui m’aimais εσύ που μ’αγαπούσες
et que j’aimais και που αγαπούσα
Mais la vie sépare ceux qui s’aiment Μα η ζωή χωρίζει αυτούς που αγαπιούνται
tout doucement τόσο γλυκά
sans faire de bruit χωρίς να κάνει θόρυβο
et la mer efface sur le sable κι η θάλασσα σβήνει πάνω στην άμμο
les pas des amants désunis τα βήματα των αποχωρισμένων εραστών…
απόδοση: 192

Στίχοι :  Jacques Prévert

Μουσική: Joseph Kosma

Το πρωτοτραγούδησε ο Yves Montand, το 1946, στην ταινία του Marcel Carné, «Les Portes de la Nuit« (οι Πύλες της Νύχτας)

.

.

.

.

.

96

.

.


ξημέρωσε φθινόπωρο

13 Σεπτεμβρίου, 2009

.

756 blogγια τη μέρα
που αχνοχάραξε ήδη
σαν Κυριακή
για τις σκιές που μάκρυναν
και τα χρώματα που κρυώνουν
κι έναν δέντρου κορμό
που αποξεχάστηκε
περιμένοντας το τελευταίο άγγιγμα
για το αεράκι που ριγεί
κι ένα παράθυρο που τόκλεισε έξω
κι ακρογιαλιές
που κλείστηκαν στον εαυτό τους
για τους ρυθμούς που αργούν
τις ώρες του φωτός
που λιγοστεύουν
καθώς περνούν της κλεψύδρας
το στενό λαιμό
για τους τρύγους
και τους τρυγητές των στιγμών
γι’ανθρώπων ακριβά αποστάγματα
και μια καρέκλα που άδειασε
για να καθίσει ο τελευταίος ήλιος
για τη γλυκιά νοσταλγία
της πρώτης σταγόνας
κι ύστερα
τη λύτρωση μιας βροχής
να κατακλύζει ένα μέσα μου
για μια χαμένη από καιρό φωτοσκίαση
αραιωμένη σε γκρι ζεστό
μια καλημέρα
φθινοπωρινή
φθινοπωρινή
χωρίς αμφιβολία καμιά
192

η φωτογραφία, από τοà la recherche de l’absolu

96

[ play, για ν’ακούσετε το γραμμόφωνο ]


το τραίνο

6 Σεπτεμβρίου, 2009

τα πρώτα κυκλάμινα

τα πρώτα αλάνθαστα σημάδια, Φθινόπωρο 2009 (μεγαλώστε)

κι αυτό το φθινόπωρο
το τραίνο
ξαναμπαίνει στις ράγες
πιο κουρασμένο από ποτέ
κι έχει μια νύχτα
να διασχίσει
ανονείρευτη

ένα χειμώνα
μία ρουτίνα
μία βροχή
και σταθμούς
ανεόρταστους

με πόσο κόπο
τα πρώτα τριξίματα
έντιμα
δίχως ανάγνωση δεύτερη
και πλάγιο ήχο
επώδυνες αρθρώσεις
όμοιες

κι όλο λες
ήταν το τελευταίο
κι άλλο πια
δεν θ’ακουστεί
κι όμως ακόμη ένα
κι έπειτα κι άλλο
θαρρείς πυκνώνουν
τα τριξίματα
και προσπαθούν
ρυθμός να βρεθεί
σ’ένα αναγκαστικό σφύριγμα
ξύπνημα
ξένο

ύστερα
ίσως

να πάει και μόνο του
μηχανικά
ωσεί απόν

200


Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2009

96

[ play, για ν’ακούσετε το γραμμόφωνο ]


Αρέσει σε %d bloggers: