πετώντας !

Ιουλίου 17, 2012

Διαβάσματα και πετάγματα…

…… για την Σ.

via: Steve McCurry’s blog

Όπου κι αν βρέθηκα στον κόσμο, είδα νέους και γέρους, πλούσιους και φτωχούς να διαβάζουν. Είτε διαβάζουν ιερά βιβλία, είτε κοσμικά, για κάποιες ώρες μεταφέρονται σε άλλους κόσμους..

Everywhere I go in the world, I see young and old, rich and poor, reading books.   Whether readers are engaged in the sacred or the secular, they are, for a time, transported to  another world.

Afghanistan [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

India [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Germany [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Hazara School Boys, Bamiyan, Afghanistan, 2002 [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Ladakh, India [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Όταν μαθαίνεις να διαβάζεις, είναι σαν να ανάβεις φωτιά. Κάθε συλλαβή που συλλαβίζεις, είναι μια σπίθα.
Victor Hugo (1802 – 1885)

To learn to read is to light a fire; every syllable that is spelled out is a spark.
Victor Hugo (1802 – 1885)

Thailand [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Mumbai-Bombay, 2011 [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Yemen [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Germany [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Aung San Suu Kyi, Burma, Βραβείο Nobel για την Ειρήνη, 1991. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Cuba, 2010, LATIN AMERICA [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Italy [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]


Τα βιβλία είναι οι πιο ήσυχοι και πιο σταθεροί φίλοι. Είναι οι πιο προσβάσιμοι και πιο σοφοί σύμβουλοι και οι πιο υπομονετικοί δάσκαλοι.

Books are the quietest and most constant of friends; they are the most accessible and wisest of counselors, and the most patient of teachers. 
Charles William Eliot (1834 – 1926)

India [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

China [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Lourdes, FRANCE, 10/1989 [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Thailand [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Cambodia [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Kuwait City, Kuwait [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Διαβάζουμε για να ξέρουμε πως δεν είμαστε μόνοι.

We read to know we are not alone.
Clive Staples Lewis (1898 – 1963)

Burma [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Japan [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Canada [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

India [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Hong-Kong, China [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Young monks study Buddhist scripture at a monastery in Lithang, Tibet, 1999. [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Ζούμε για τα βιβλία.

We live for books.
Umberto Eco (1932), στο The Name of the Rose (1980)

India [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Turkey [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Sri Lanka [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Tibet [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

India [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Two boys looking at a Book, Beijing, China [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Chiang Mai, Thailand [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Είμαι παλιομοδίτισσα και νομίζω ότι το διάβασμα είναι ο πιο ένδοξος τρόπος να περνάει κανείς τον καιρό του, που ανακάλυψε μέχρι τώρα το ανθρώπινο είδος.

I’m old-fashioned and think that reading books is the most glorious pastime that humankind has yet devised.
Wisława Szymborska, (1923 – 2012), Βραβείο Nobel Λογοτεχνίας, 1996

Korea [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

India [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Italy [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Kashmir [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Shanghai, China [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Myanmar (Burma), 07-1994 [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Yangon, Burma (Myanmar), February 2010 [Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Το διάβασμα των καλών βιβλίων είναι σαν ένας διάλογος με τα λαμπρότερα μυαλά των περασμένων αιώνων.

The reading of all good books is like a conversation with the finest minds of past centuries.
René Descartes (1596 – 1650)


περιμένοντας υπομονετικά…

Ιουνίου 30, 2012

Εκτός από την δεύτερη φωτό, όλες οι άλλες είναι από το εξαιρετικό blog του Steve McCurry

[Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

Τα πλήθη στο Kumbh Mela περιμένουν την σειρά τους πάνω σε πλωτές γέφυρες, για να μπουν στον Γάγγη, Allahabad, Ινδία

Κοιμάται ο σκυλάκος, μέχρι να υποχωρήσουν τα νερά των μουσώνων, Porbandar, Ινδία, 1984

Οι πιστοί περιμένουν το θαύμα στην Λούρδη, Γαλλία.

Περιμένοντας τον γιατρό για το τραυματισμένο παιδί, Καμπούλ, Αφγανιστάν

Καμπότζη: περιμένοντας το φαγητό

… για προσκήνυμα στο Θιβέτ

… για προσκήνυμα στο Θιβέτ

Μια χορεύτρια περιμένει την σειρά της στα παρασκήνια,  Ζάγκρεμπ, Κροατία

Μια μάνα περιμένει νέα για τον χαμένο της γιό, Αφγανιστάν

Εξαντλημένοι πρόσφυγες περιμένουν στην ουρά, Ταϋλάνδη

Πιανίστρια περιμένει να βγει, Χονγκ-Κονγκ, Κίνα

Περιμένοντας τον πωλητή των λαχανικών, Jodhpur, Ινδία

Σερβία: περιμένοντας ένα κέρμα..

Περιμένοντας μήπως ανοίξει η πόρτα, Porbandar, Ινδία

… για μια ματιά μέσα από το τείχος του Βερολίνου, Γερμανία

Περιμένοντας λεωφορείο, Ahmedabad, Ινδία

… στην ουρά για την λειτουργία, Los Angeles, ΗΠΑ

περιμένοντας αγοραστή στο Amber Fort, Jaipur, Ινδία

Γυναίκες στην ουρά στην Υεμένη

Δουβλίνο, Ιρλανδία: μετά τη δουλειά, κουρασμένοι περιμένουν το λεωφορείο..

Ινδία: περιμένοντας το τραίνο..


Σινεμαδάκι ; Η Λευκή Κόλαση του Piz Palü (Die weiße Hölle vom Piz Palü)

Νοέμβριος 23, 2011

Διάφορες αφίσες του «The White Hell of Pitz Palu» και ακολουθούν φωτογραφίες των συντελεστών της ταινίας.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Μαγευτική ταινία του βωβού κινηματογράφου (1929) με συνοδεία ζωντανής μουσικής, όπως γινόταν στην εποχή του βωβού κινηματογράφου. Την είδα το Σάββατο 30 Νοέμβρη του 2002 (πριν ούτε καν εννέα χρόνια δηλαδή), στο Μέγαρο Μουσικής της Αθήνας, με ελληνικούς ‘υπέρτιτλους’, κάπου κοντά στην οροφή.
Την εκπληκτική μουσική του Ashley Irwin ερμήνευσε η Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Αθηναίων υπό την μπαγκέτα του Frank Strobel.
Η ταινία γυριζόταν επί πέντε ολόκληρους μήνες στις χιονισμένες Άλπεις, κάτω από πολύ δυσμενείς συνθήκες. Ανήκει στο είδος Bergfilme (ταινίες βουνού), τυπικά γερμανικό της δεκαετίας του 1920 (κάτι σαν το τυπικά αμερικάνικο είδος Western)

Σκηνοθεσία:  Arnold Fanck και Georg Wilhelm Pabst
Παραγωγή:  Harry R. Sokal
Σενάριο: Arnold Fanck και Ladislaus Vajda
Πρωταγωνιστές:  Leni Riefenstahl, Gustav Diessl, Ernst Petersen, Ernst Udet
Μουσική:  Willy Schmidt-Gentner
Κάμερες:  Sepp Allgeier, Richard Angst, Hans Schneeberger
Μοντάζ:  Arnold Fanck και Hermann Haller
Διανομή:  H. R. Sokal-Film GmbH
Πρεμιέρα στις αίθουσες του Βερολίνου, στις 15 Νοεμβρίου 1929
Διάρκεια: 150 λεπτά (πρωτότυπη έκδοση). Έπειτα κόπηκε στα 92 λεπτά (ενώ μεσολάβησαν και άλλα κόψε-ράψε)
Χώρα παραγωγής: Γερμανία
Γλώσσα: Γερμανική

Η αρχική κόπια της ταινίας των 150 λεπτών, ήταν χαμένη ως το 1996. Η μουσική του Willy Schmidt-Gentner ήταν και παραμένει μέχρι σήμερα χαμένη.
Ωστόσο, πριν την επίσημη πρεμιέρα στο Βερολίνο, «η Λευκή Κόλαση του Piz Palü» έκανε avant πρεμιέρες στην Στουτγάρδη την 1η Νοεμβρίου 1929 και στην Βιέννη στις 11 Νοεμβρίου του ιδίου έτους. Τις τέσσερις πρώτες βδομάδες προβολής της στο UFA Palast του Βερολίνου, το μεγαλύτερο την εποχή εκείνη κινηματοθέατρο του Βερολίνου, την ταινία είδαν περισσότεροι από 100.000 άνθρωποι.
Το 1930 βγήκε μια αγγλική κόπια με ενσωματωμένη μουσική.
Το 1935 βγήκε άλλη μια κόπια με μουσική του Giuseppe Becce, ενώ η ταινία συντμήθηκε στα 92 λεπτά, αφού από το 1933 κυβερνούσαν οι Ναζί. Γιατί συντόμευσε η ταινία; Εξηγούμαι: Το «Karl Stern» ως εβραϊκό όνομα εξαφανίστηκε και έγινε «Hans Brandt»
Κόπηκαν όλες οι σκηνές με τον Εβραίο ηθοποιό Kurt Gerron, ο οποίος δολοφονήθηκε στο  Auschwitz το 1944, σε ηλικία 47 ετών. Το 1950 ο Rolf Hansen έκανε ένα remake με τίτλο Föhn και πρωταγωνιστές τους Hans Albers και την Liselotte Pulver.
Η ταινία αποκαταστάθηκε πρόσφατα (1997) από την Ταινιοθήκη του Μονάχου και έχει διάρκεια 135 λεπτά, ενώ η προβολή συνοδεύεται από νέα μουσική που συνέθεσε ο Ashley Irwin το 1997 για την αποκατεστημένη βωβή κόπια της ταινίας. Κυκλοφορεί και σε DVD από το ARTE.

Η πλοκή της ταινίας
Η σύζυγος του αλπινιστή γιατρού Johannes Krafft (Gustav Diessl) σκοτώνεται έπειτα από πτώση σε χαράδρα παγετώνων. Υπονοείται ότι  το δυστύχημα οφείλεται σε αμέλεια του γιατρού. Ο θάνατος της γυναίκας του στοιχειώνει τον Δρα Johannes Krafft, που περιπλανιέται μόνος αναζητώντας την γυναίκα του στις Άλπεις Bernina (σ.σ. κοντά στο St. Moritz), ενώ του βγαίνει το όνομα το «Πνεύμα του Βουνού». Δέκα χρόνια αργότερα ένα νιόπαντρο ζευγάρι, ο Karl Stern (Ernst Petersen) και η Maria Majoni (Leni Riefenstahl) φτάνουν στην καλύβα-καταφύγιο του Δρα Krafft. Ο  Δρ Krafft και η Maria νιώθουν αμοιβαία έλξη. Την άλλη μέρα ο Krafft και παρά τις προειδοποιήσεις ενός «οδηγού» για επερχόμενη θύελλα, φεύγει μόνος του για το Piz Palü, τον ακολουθεί όμως ο ζηλιάρης Karl. Η Maria τρέχει πίσω από τον Karl, που στην προσπάθειά του να ακολουθήσει τον Δρα  Krafft γκρεμοτσακίζεται (σ.σ. χρησιμοποιώ τον γενικό αυτό όρο, γιατί σε άλλες κόπιες έσπασε πόδι, σε άλλες κεφάλι). Παγιδεύονται στους πάγους, ενώ ο τραυματισμός του Karl τους υποχρεώνει να περάσουν την νύχτα στο βουνό, σ’ ένα μικρό απάγκιο. Η Maria και ο γιατρός μένουν δίπλα του, ενώ η ισχυρή χιονοθύελλα απειλεί τις ζωές τους. Κάποια στιγμή, περνώντας τυχαία από εκείνα τα μέρη, βλέπει το ζευγάρι, τον γιατρό και τον «οδηγό» ο αεροπόρος (σ.σ. της Βέρμαχτ)  Ernst Udet (παίζει ο ίδιος τον εαυτό του-video 16), που είναι και φίλος του Karl και της Maria. Ειδοποιεί τους διασώστες. Εν τω μεταξύ,  ο Δρ Krafft βγάζει το σακάκι του και το προσφέρει στον Karl. Κατόπιν κουκούλωσε πιο ζεστά και την Maria. Εν συνεχεία σκαρφάλωσε σε ένα ρήγμα του πάγου, όπου κατά την διάρκεια της νύχτας πέθανε από το κρύο. Το ζευγάρι των επιζώντων και τον «οδηγό»   —με τις  χιονοστιβάδες να μαίνονται—    βρήκαν τελικά οι διασώστες, οι οποίοι μετά τις πρώτες βοήθειες, συνόδεψαν με ασφάλεια τον Karl και την Maria κάτω στην κοιλάδα.

ΠΗΓΕΣ:
– The White Hell of Pitz Palu (1929)

– The White Hell of Pitz Palu

– The White Hell of Pitz Palu

– Frank Strobel 1

– Frank Strobel 2

– Frank Strobel 3

– Το trailer της ταινίας


Αρέσει σε %d bloggers: