απροειδοποίητα

Σεπτεμβρίου 23, 2009
P1030020

ο Νιαούρης (μεγαλώστε το)

έλειψε πέντε μέρες
σ’άλλο ένα ταξίδι
δεν ήταν η πρώτη φορά
κι ο γάτος
πούχε βγει
τη συνηθισμένη του βόλτα στον κήπο
δε το κατάλαβε απ’την αρχή
έπειτα ήρθε
και τη γύρεψε
πάλι ξανάρθε
τίποτε
ποτέ του δεν μπόρεσε
να μετρήσει το χρόνο
κι ούτε τα σκαλοπάτια
ως το σπίτι της
κάποια στιγμή
από μακριά
ακούστηκε το αυτοκίνητο
λίγο μετά μαζεύτηκε κι αυτός
και ξαναβρέθηκαν
πρώτα τα χάδια
ύστερα το φαγητό
και ύπνος
στο κάθισμα το διπλανό της
ένα χέρι της πάνω του
το άλλο στο ποντίκι
κι αυτός να γουργουρίζει
κι έπειτα να βυθίζεται στον ύπνο
να ονειρεύεται
να τρέμει
πότε-πότε

και να του τρέχουν σάλια
κι εκείνη ξέρει
μόνο εκείνη
πως θάρθει μια μέρα
μια νύχτα
ίσως
ποιος ξέρει
μα θάρθει
μια διακοπή της συνήθειας
απροειδοποίητη
φυσική
σε μιας ζωής την κάμψη
σ’ένα τσάκισμα
σ’ένα κομμένο νήμα
κι ο ένας απ’τους δυό τους
δεν θα ξανάρθει
σ’αυτή την αφοσίωση
ποτέ

200

.

.

Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2009

φωτό, δική μου

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ :

Ο Νιαούρης πέθανε δηλητηριασμένος, λίγο πριν το ξημέρωμα της 22ας Μαΐου 2010,
λίγες ώρες πριν την επιστροφή της, δεν την περίμενε. Βρέθηκε στην εξώπορτα, ήρθε ίσως να ζητήσει βοήθεια … Σε δυό μήνες θα γινόταν δύο ετών.

[Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

[Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

[Enlarge-agrandir-μεγαλώστε]

φωτογραφίες 17.05.2010, 5 μέρες πριν πεθάνει ο Νιούρης (μεγαλώστε τις)

[play, για ν’ακούσετε το γραμμόφωνο ]

.

.

Advertisements

τροχοπέδη

Σεπτεμβρίου 4, 2009

Τρίτη, 25 Αυγούστου 2009
1

2

(μεγαλώστε)


κόκκινα μάτια
ανάποδη ζωή
αιμάσσει
για μισοάδειο σπιρτόκουτο
που πούλησε απατεώνας
κι ένα παιδί ανυπόμονο
που πέταξε στα κεραμίδια
τη φυσαρμόνικα
κοροϊδεμένο
που του αρνήθηκε τη μελωδία της
στην πρώτη προσπάθεια
τούδωσαν λέει τη χαλασμένη*
.
για όλο τον καιρό
που δεν ξέρω τι θέλεις
που δεν θέλεις
για το χωρίς σχέδια αδύνατο μαζί
για όσες άδειες αγκαλιές
κι άχαρα στόματα
για ό,τι παλεύω μέσα μου
στα σούρουπα που ξεχείλισαν
ν’ακούνε την κραυγή της ψυχής μου
.
τροχοπέδη
πατάς το πόδι μου πάνω στο φρένο4
και το συντρίβεις
μύρισε λάστιχο
και νυστεριού αποφάσεις
κι επίγνωση αναπόδραστης υποταγής
ακρωτηριασμός
.

.

η ιστορία με τη φυσαρμόνικα,posthume αφιέρωση στον πατέρα μου


Οι δύο τελευταίες φωτογραφίες είναι από το deviantART

25a

[ play, για ν’ακούσετε το γραμμόφωνο ]


απόπειρα

Σεπτεμβρίου 1, 2009

1concept-dm2y

απόψε τηλεφώνησε η Δάφνη
αύριο πρωί αφήνει το Λονδίνο
χτες
τελευταία βραδιά
επέστρεψε στο σπίτι
οι δύο Ισλανδές συγκάτοικοι είχαν μαγειρέψει1i__m_waiting_by_beyrout
και της είχαν αφήσει ένα πιάτο φαγητό
έπειτα η Helga ανέβηκε στο δωμάτιό της
έμεινε η Katrín να της κάνει παρέα
κι έμενε ακόμη λίγο κρασί στο μπουκάλι
το απόσωσαν παρέα
κι ύστερα η Katrín επέμενε
ν’ανοίξουν ένα ακόμη κρασί
«τελευταία βραδιά» είπε,
«έξη μήνες μαζί,
αύριο αφήνουμε το σπίτι
και χωρίζουμε για πάντα»
το άνοιξαν
η ατμόσφαιρα ήταν ταραγμένη
η Δάφνη δεν έπινε, δεν το άντεχε
η Katrín άδειασε σχεδόν μόνη το μπουκάλι
έκλαιγε
έπειτα άνοιξε κι άλλο
η Δάφνη μια προσπαθούσε να την αποτρέψει
και μια της έκανε παρέα
όλο και περισσότερα δάκρυα
μεγάλη αστάθεια
η κουζίνα κλυδωνιζόταν
καρυδότσουφλο στη θαλασσοταραχήalone_with_the_alone_by_pakpao
η Katrín δεν πάλευε πια τ’αναφιλητά της
τα δυό κορίτσια ήπιαν πολύ
πιο πολύ απ’όσο άντεχαν
η Δάφνη ανέβηκε στο δωμάτιό της
όλα γύριζαν γύρω της
έπεσε με τα ρούχα
πάλεψε με τον ίλιγγο
κάποια στιγμή
πήγε στο μπάνιο και τάβγαλε όλα
μα τα πράγματα δεν βελτιώθηκαν
ο ύπνος δεν ερχόταν
την δεύτερη φορά που σηκώθηκε να ξεράσει
βρήκε στο μπάνιο την Katrín
μέσ’τα αναφιλητά
χάραζε τους καρπούς της
μ’ένα ψαλίδι
η Δάφνη δεν στεκόταν στα πόδια της
στηρίχτηκε στη μπανιέρα κι έβαλε τις φωνές
ύστερα πήρε γάζες
κι έδεσε τους πληγωμένους καρπούς
γύρισε στο κρεβάτι τηςflying_black___by_gnato
το ίδιο και η Katrín
στο δικό της δωμάτιο
μετά
άγνωστο πόσο μετά
άκουσε η Δάφνη βήματα
κάποιος πήγαινε στο μπάνιο
περίμενε
αυτός ο κάποιος αργούσε πολύ
ανησύχησε όσο μπορούσε
σηκώθηκε πάλι να δει
χωρίς αίσθηση χρόνου
η Katrín είχε βγάλει τις γάζες
και συνέχιζε από κει που είχε μείνει
φωνές η Δάφνη
κλάματα η Katrín
«συγνώμη, συγνώμη..»
η Δάφνη την πήρε στο δωμάτιό της
την έβαλε στο κρεβάτι της
με τα χέρια στις γάζες
και κάτωIt_is_time_by_eirescu
έβαλε ένα sleeping bag για την ίδια
κάποια στιγμή
έπαψαν τα κλάματα
την πήρε ο ύπνος την Katrín
πρωί πρωί
σηκώθηκε η Helga
βρήκε ένα μπάνιο στα αίματα και τους εμετούς
βάλθηκε να χτυπάει γροθιές
στην πόρτα των δυό κοριτσιών
είστε καλά ;
ζείτε ;
τι έγινε ;
ωωωω !



200

Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2009

Οι φωτογραφίες είναι από τοdeviantART (πάνω στην κάθε μία φαίνεται ο τίτλος και ο δημιουργός της)

96

[ play, για ν’ακούσετε το γραμμόφωνο ]



καθρέφτης

Αύγουστος 4, 2009
Ηλ

Henri Michaux

είχαν κι οι δυό από ένα μπλογκ

γράψιμο στο γράψιμο

εξυπνάδες

πότε-πότε μια  χαρακιά

αναγνωριστική

γράψιμο στο γράψιμο

έγινε κάτι σαν τσατ

τα γνωστά

ύστερα αντάλλαξαν η-μέηλ

τηλεφωνήθηκαν

έπρεπε να συναντηθούν

πώς θ’αναγνωριστούν

έδωσαν κι οι δυό τους

μονάχα όσα τόλμησαν

μα όχι τ’αληθινά τα σημάδια …

αμηχανία, τα τυπικά

Mescaline Drawing, Henri Michaux, 1960, Ink on paper, (32 x 23.9 cm).

σχέδιο έπειτα από χρήση μεσκαλίνης, Henri Michaux, 1960, μελάνη σε χαρτί, (32 x 23.9 cm).

ύστερα σιωπή

γιατί δεν λες κάτι

τι να πω

θάθελα  κάτι να πω

όχι μισό

μη σε τρομάξω

λένε πως ρίχνω μεγάλη σκιά

πως βάζω έναν καθρέφτη στα μούτρα τους

που κανένας δεν ζήτησε

και δεν αντέχομαι

πως δείχνομαι γυμνή

άοπλη στον έρωτα της κάθε συνάντησης

μ’όποιον και νάναι

και μαζί αμείλικτα πάνοπλη

με όσα έχω

και δεν μπορούν να βλέπουν

να μ’αντικρύζουν

κι εγώ νομίζω πως κάνω ένα δώρο

ανεπιθύμητο όμως

κι όταν με θέλεις

και το δεχτείς

θα έρθω και πάλι σ’ένα ξανά

μόνο που τότε θα ξέρεις

.-.

.

.

.


25a

[ play, για ν’ακούσετε το γραμμόφωνο ]


το ψέμα

Ιουλίου 31, 2009
Henri Michaux not totally sepia

Henri Michaux, not totally sepia, gouache


και τίποτε δεν θα μπορείς να μου κρύψεις

παρά μόνο της ζωής σου τ’ασήμαντα
σταθμούς μεγάλους και ορόσημα
γυρίσματα και χρόνους ατέλειωτους
στιγμές ακίνητες
και κεραυνούς
μα τίποτε άλλο
μόνο τα ίδια τα γεγονότα
που όμως σίγουρα
προορίζονται μια μέρα να ξεχαστούν…
απ’όλους…
και περισσότερο από σένα

dessin016

Henri Michaux

μονάχα στην ψυχή
διαβάζονται τα σημάδια τους
τα ψαύουν τα δάχτυλά μου
ανάγλυφα, απτά
τ’αναζητούν παντού σου
άλλοτε ήπια κι άλλοτε πιο τραχιά
τ’ακολουθούν τις νύχτες
κι υποχωρούν τα δάχτυλα

στα βράχια σου τα κοφτερά
στα επάρματα

ξανά και ξανά
να μαλακώσουν τις κόψεις
κι έπειτα δάχτυλα χώνονται

πληγές να γεμίσουν που χαίνουν
να ζεστάνουν, να γιάνουν, να ησυχάσουν

ως πότε, μου γνέφειςdes ombres
του νου ανησυχία
ξεχνάει πόσο πολύ μπορεί να διαρκέσει ένα τώρα
– μα μην πιστέψεις –
μέχρι την τελική σιωπή …

.


16 Ιουλίου 2009

25

[ play, για ν’ακούσετε το γραμμόφωνο ]


Αρέσει σε %d bloggers: