το χέρι μιας αλεπούς

Σεπτεμβρίου 22, 2010

από το εξώφυλλο της γαλλικής έκδοσης του: «Totto-Chan, το κοριτσάκι στο παράθυρο», της Tetsuko Kuroyanagi

το βύσσινο έγινε γλυκό
κι αιμάσσον καταστάλαζε στη γυάλα του
κι είδε πως έκλεψε δυο ρόγες … μικρές ..
ίσως και παραπάνω .. μα όχι πολλές ..
κι έσταξαν διάφανες κλωστές στο πάτωμα
τα κόκκινα σημάδια
κι ύστερα αργά κι αθόρυβα
σκυφτή τη σκάλα ανέβηκε την πέτρινη
σε όνειρο χαμένη
το χέρι έσερνε στον τοίχο
κι όταν θυμήθηκε να δει τα δάχτυλα
δεν είχε χέρι ..
απ’τον λευκό επίδεσμο
έβγαινε τώρα το χέρι μιας αλεπούς

.
.
.
.
.

Τετάρτη 22 Σεπτεμβρίου 2010

.

.

[ play, για ν’ακούσετε το γραμμόφωνο ]

Advertisements

απόπειρα

Σεπτεμβρίου 1, 2009

1concept-dm2y

απόψε τηλεφώνησε η Δάφνη
αύριο πρωί αφήνει το Λονδίνο
χτες
τελευταία βραδιά
επέστρεψε στο σπίτι
οι δύο Ισλανδές συγκάτοικοι είχαν μαγειρέψει1i__m_waiting_by_beyrout
και της είχαν αφήσει ένα πιάτο φαγητό
έπειτα η Helga ανέβηκε στο δωμάτιό της
έμεινε η Katrín να της κάνει παρέα
κι έμενε ακόμη λίγο κρασί στο μπουκάλι
το απόσωσαν παρέα
κι ύστερα η Katrín επέμενε
ν’ανοίξουν ένα ακόμη κρασί
«τελευταία βραδιά» είπε,
«έξη μήνες μαζί,
αύριο αφήνουμε το σπίτι
και χωρίζουμε για πάντα»
το άνοιξαν
η ατμόσφαιρα ήταν ταραγμένη
η Δάφνη δεν έπινε, δεν το άντεχε
η Katrín άδειασε σχεδόν μόνη το μπουκάλι
έκλαιγε
έπειτα άνοιξε κι άλλο
η Δάφνη μια προσπαθούσε να την αποτρέψει
και μια της έκανε παρέα
όλο και περισσότερα δάκρυα
μεγάλη αστάθεια
η κουζίνα κλυδωνιζόταν
καρυδότσουφλο στη θαλασσοταραχήalone_with_the_alone_by_pakpao
η Katrín δεν πάλευε πια τ’αναφιλητά της
τα δυό κορίτσια ήπιαν πολύ
πιο πολύ απ’όσο άντεχαν
η Δάφνη ανέβηκε στο δωμάτιό της
όλα γύριζαν γύρω της
έπεσε με τα ρούχα
πάλεψε με τον ίλιγγο
κάποια στιγμή
πήγε στο μπάνιο και τάβγαλε όλα
μα τα πράγματα δεν βελτιώθηκαν
ο ύπνος δεν ερχόταν
την δεύτερη φορά που σηκώθηκε να ξεράσει
βρήκε στο μπάνιο την Katrín
μέσ’τα αναφιλητά
χάραζε τους καρπούς της
μ’ένα ψαλίδι
η Δάφνη δεν στεκόταν στα πόδια της
στηρίχτηκε στη μπανιέρα κι έβαλε τις φωνές
ύστερα πήρε γάζες
κι έδεσε τους πληγωμένους καρπούς
γύρισε στο κρεβάτι τηςflying_black___by_gnato
το ίδιο και η Katrín
στο δικό της δωμάτιο
μετά
άγνωστο πόσο μετά
άκουσε η Δάφνη βήματα
κάποιος πήγαινε στο μπάνιο
περίμενε
αυτός ο κάποιος αργούσε πολύ
ανησύχησε όσο μπορούσε
σηκώθηκε πάλι να δει
χωρίς αίσθηση χρόνου
η Katrín είχε βγάλει τις γάζες
και συνέχιζε από κει που είχε μείνει
φωνές η Δάφνη
κλάματα η Katrín
«συγνώμη, συγνώμη..»
η Δάφνη την πήρε στο δωμάτιό της
την έβαλε στο κρεβάτι της
με τα χέρια στις γάζες
και κάτωIt_is_time_by_eirescu
έβαλε ένα sleeping bag για την ίδια
κάποια στιγμή
έπαψαν τα κλάματα
την πήρε ο ύπνος την Katrín
πρωί πρωί
σηκώθηκε η Helga
βρήκε ένα μπάνιο στα αίματα και τους εμετούς
βάλθηκε να χτυπάει γροθιές
στην πόρτα των δυό κοριτσιών
είστε καλά ;
ζείτε ;
τι έγινε ;
ωωωω !



200

Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2009

Οι φωτογραφίες είναι από τοdeviantART (πάνω στην κάθε μία φαίνεται ο τίτλος και ο δημιουργός της)

96

[ play, για ν’ακούσετε το γραμμόφωνο ]



τοπίο IV

Αύγουστος 30, 2009

1

στην Τίνα

2a

(μεγαλώστε)

Οι δύο άνδρες καπνίζουν στην όχθη.
Η γυναίκα που κολυμπάει
χωρίς να σπάει την επιφάνεια,
δεν βλέπει παρά το πράσινο
του σύντομου ορίζοντά της.
Ζωσμένο από δέντρα κι ουρανό
απλώνεται το νερό
όπου η γυναίκα γλιστρά
χωρίς σώμα.
Στον ουρανό σύννεφα παίρνουν θέση
και μοιάζουν ακίνητα.
Ο καπνός παγώνει στον αέρα.

Κάτω απ’τον πάγο του νερού,
υπάρχει η χλόη.
Η γυναίκα περνάει από κει μόλις
που την αγγίζει ·  όμως εμείς,
με το σώμα μας,
την συνθλίβουμε, την πράσινη χλόη.
Δεν υπάρχει άλλο βάρος
πάνω σ’αυτά τα νερά.
Μόνοι εμείς νιώθουμε τη γή.
Ίσως το σώμα της
που ξεδιπλώνεται κάτω από το νερό
νιώθει τον πάγο
άπληστο ν’απορροφήσει
την νωθρότητα των καυτών μελών της
και να την τήξει ζωντανή
μέσα στο ακίνητο πράσινο.
Το κεφάλι της δεν κουνιέται.

Ήταν κι αυτή ξαπλωμένη,5morning sun by rooze
εκεί που η χλόη έχει πλαγιάσει.
Το κρύο πρόσωπό της
αναπαυόταν στο μπράτσο της
και κοίταζε στη χλόη.
Κανείς δεν μιλούσε.
Ο πρώτος παφλασμός
που την υποδέχτηκε στο νερό
λίμναζε ακόμη στον αέρα.
Επάνω μας λιμνάζει ο καπνός.
Τώρα,
έρχεται στην όχθη και μας μιλά,
και στο μαύρο της κορμί τρέχουν χείμαρροι,
όπως ορθώνεται ανάμεσα στους κορμούς.
Η φωνή της
είναι ο μοναδικός ήχος
που ακούμε πάνω στο νερό
-βραχνή και δροσερή,
η ίδια φωνή όπως και πριν.
Σκεπτόμαστε,
ξαπλωμένοι στην όχθη,
αυτό το πιο βαθύ
και πιο δροσερό πράσινο3movie_never_made_by_llailaa
που κατάπιε το κορμί της.
Ύστερα,
ο ένας απ’τους δυό μας
βουτάει
κι ανακαλύπτοντας την πλάτη της,
με απλωτές που άφριζαν,
διασχίζει το ακίνητο πράσινο.

Cesare Pavese, Travailler fatigue, Paris, Gallimard, 1969, σσ.123-124.

Οι φωτογραφίες είναι όλες, αν δεν κάνω λάθος, από το deviantART : η τελευταία είναι του llailaa (την μεγάλωσα λίγο, γιατί κάποιος το ζήτησε, λίγες μονάχα ώρες πριν χαθεί για πάντα, εσείς μεγαλώστε την περισσότερο). Τώρα πια, αυτή η ανάρτηση είναι για ‘κείνον.

Απόδοση από τα γαλλικά :

200

96

[ play, για ν’ακούσετε το γραμμόφωνο ]


Αρέσει σε %d bloggers: