κι εγώ εδώ

Μαρτίου 21, 2011

3.-δικό μου, crayon aquarellable και κάρβουνο (μικτή), 350X500 mm, σε χαρτί Schoeller Durex Ματ, 10août1991. Για λίγο μεγαλύτερη ανάλυση, στην «προσωπική πινακοθήκη». ©All rights reserved

τεντώνω τις λέξεις μου
για να μου φτάσουν
για να σκεπάσουν τα όσα νιώθω
για να σε φτάσουν
να σε σκεπάσουν

να σε ζεστάνουν
τεντώνω τις λέξεις μου
και σκίζονται
και δεν αρκούν
και σε γυρεύω
κι ο χρόνος να με κυνηγά
κι είδα τα αυλάκια στο μάρμαρο
γράμματα που σχημάτιζαν το όνομά σου
μετέωρη για μια στιγμή
μετά γαλήνη
και ένιωσα τη γη
να σπρώχνει ζεστά τα πέλματά μου
σε πρόφτασα
σε βρήκα
εδώ είσαι λοιπόν
κι εγώ εδώ
μαζί σου …

19 Μαρτίου 1984στη σκιά του πατέρα μου


[ play, για ν’ακούσετε το γραμμόφωνο ]


η δεύτερη πρώτη εντύπωση

Φεβρουαρίου 20, 2011

24.11.2009

Taste_creation_by_DjDrako

θάθελες, λες
μια νέα αρχή
μια δεύτερη πρώτη εντύπωση
μπροστά σ’ένα ποτήρι κόκκινο κρασί

δεν έχω, είπα
μόνο αψέντι
θάθελες, λες
να βρεθούμε σ’ένα θεατρικό
να κάνω πως δεν ξέρω
πως είπες παραμύθια
και να τ’ακούσω πάλι ευχάριστα
σαν πρώτη φορά

192

η φωτογραφία είναι από το deviantART

96

[ play, για ν’ακούσετε το γραμμόφωνο ]


το χέρι μιας αλεπούς

Σεπτεμβρίου 22, 2010

από το εξώφυλλο της γαλλικής έκδοσης του: «Totto-Chan, το κοριτσάκι στο παράθυρο», της Tetsuko Kuroyanagi

το βύσσινο έγινε γλυκό
κι αιμάσσον καταστάλαζε στη γυάλα του
κι είδε πως έκλεψε δυο ρόγες … μικρές ..
ίσως και παραπάνω .. μα όχι πολλές ..
κι έσταξαν διάφανες κλωστές στο πάτωμα
τα κόκκινα σημάδια
κι ύστερα αργά κι αθόρυβα
σκυφτή τη σκάλα ανέβηκε την πέτρινη
σε όνειρο χαμένη
το χέρι έσερνε στον τοίχο
κι όταν θυμήθηκε να δει τα δάχτυλα
δεν είχε χέρι ..
απ’τον λευκό επίδεσμο
έβγαινε τώρα το χέρι μιας αλεπούς

.
.
.
.
.

Τετάρτη 22 Σεπτεμβρίου 2010

.

.

[ play, για ν’ακούσετε το γραμμόφωνο ]


μιας νύχτας ανα(σ)τολή

Αύγουστος 25, 2009

1


στην ώρα του σούρουπου
στη διαστολή της σιωπής
που όλα τα χωράει
και οι σκιές χάνονται
στην ώρα
που δεν είναι για τίποτε
μόνο αργό μεταίχμιο
το πιο σίγουρο σημάδι στο χρόνο
κι άλλη μια μέρα που τέλειωσε
και πέθανε ανακουφιστικά
λυτρωτικά
σ’ένα ανείπωτο ‘ουφ’
και τίποτε δεν την κρατάει μέσα
πρέπει να βγει
να τη δει να τελειώνει
κι ένας λυγμός πενθεί
του ήλιου το βούτηγμα
το ραγισμένο
σ’ορίζοντα αιματηρό
κι εκείνη μόνη
επί σκηνής
να συνοψίζει τις ήττες της
και την ανώφελη αιματοχυσία2 11 bis
κι όλα όσα πήγαν χαμένα
δεν τα θυμάται
μα την σμιλέψανε πριν να χαθούν
και τα νιώθει σ’ένα σώμα
δεμάτι τεντωμένες χορδές
να πάλλονται
και τις ακούει
κι ο χρόνος κυλά
τα βήματά του αφουγκράζεται
την πλησιάζει
την τύλιξε
και δεν υπάρχει γύρω ψυχή
μα είναι λιγότερο μόνη
κι ο ήλιος τη γεμίζει
θαρρείς και βούτηξε μέσα της
και λαχταρά
χωρίς βιάση
να υποδεχτεί μια νύχτα
πού όλα τα υπόσχεται
μα τα κρατάει μυστικά
άλλη μια νύχτα
τομή σε σάρκα ζεστή2 9 tri
καθώς η κάθε στιγμή
η κάθε γωνιά της
αφήνει στα πόδια της
κι ένα καινούριο πανόραμα

.


Τρίτη 18 Αυγούστου 2009

25a

[ play, για ν’ακούσετε το γραμμόφωνο ]


το σωστό timing

Αύγουστος 19, 2009

11
avant l’heure ce n’est pas l’heure
et après l’heure ce n’est plus l’heure

2

πριν την ώρα δεν είναι ώρα (είναι νωρίς, πρόωρο)
και μετά την ώρα δεν είναι πια ώρα (είναι αργά,
πέταξε το πουλάκι)

3

παιχνιδιάρικη επανάληψη της ίδιας έναρθρης λέξης (l’heure)
σ’ένα γνωμικό, που αποδίδει πιο επιτυχημένα κατά τη γνώμη μου,
το ‘κάθε πράγμα στην ώρα του’

.

φωτό : gnato από το deviantART


25a

[ play, για ν’ακούσετε το γραμμόφωνο ]


το τραγούδι της λίμνης

Αύγουστος 14, 2009

μεσ’στο νερό ψάρι χρυσό γλιστράς
κι εγώ ψαράς με δίχτυ αδειανό
θάλασσα εσύ κι εγώ ο ναυαγός σου
στην αγκαλιά σου πεθαίνω και ζω

είσαι νοτιάς κι εγώ πουλί χαμένο
εκεί που θέλεις με πηγαίνεις, με πετάς
είσαι βοριάς, παγώνεις τα φτερά μου
κι ύστερα μ’ ένα φιλί ψηλά με πας

κρατάς εσύ τιμόνι και πανιά
κι εγώ παιδί χαμένο μοναχό
μάγισσα εσύ κι εγώ ακόλουθός σου
χωρίς εσένα δεν ξέρω να ζω

είσαι νοτιάς κι εγώ πουλί χαμένο
εκεί που θέλεις με πηγαίνεις, με πετάς
είσαι βοριάς, παγώνεις τα φτερά μου
κι ύστερα μ’ ένα φιλί ψηλά με πας

trêve

(μεγαλώστε)

στίχοι: Αρλέτα
μουσική: Ελένη Καραΐνδρου
πρώτη εκτέλεση: Αρλέτα
εδώ, η Μαρία Φαραντούρη

25a


το ψέμα

Ιουλίου 31, 2009
Henri Michaux not totally sepia

Henri Michaux, not totally sepia, gouache


και τίποτε δεν θα μπορείς να μου κρύψεις

παρά μόνο της ζωής σου τ’ασήμαντα
σταθμούς μεγάλους και ορόσημα
γυρίσματα και χρόνους ατέλειωτους
στιγμές ακίνητες
και κεραυνούς
μα τίποτε άλλο
μόνο τα ίδια τα γεγονότα
που όμως σίγουρα
προορίζονται μια μέρα να ξεχαστούν…
απ’όλους…
και περισσότερο από σένα

dessin016

Henri Michaux

μονάχα στην ψυχή
διαβάζονται τα σημάδια τους
τα ψαύουν τα δάχτυλά μου
ανάγλυφα, απτά
τ’αναζητούν παντού σου
άλλοτε ήπια κι άλλοτε πιο τραχιά
τ’ακολουθούν τις νύχτες
κι υποχωρούν τα δάχτυλα

στα βράχια σου τα κοφτερά
στα επάρματα

ξανά και ξανά
να μαλακώσουν τις κόψεις
κι έπειτα δάχτυλα χώνονται

πληγές να γεμίσουν που χαίνουν
να ζεστάνουν, να γιάνουν, να ησυχάσουν

ως πότε, μου γνέφειςdes ombres
του νου ανησυχία
ξεχνάει πόσο πολύ μπορεί να διαρκέσει ένα τώρα
– μα μην πιστέψεις –
μέχρι την τελική σιωπή …

.


16 Ιουλίου 2009

25

[ play, για ν’ακούσετε το γραμμόφωνο ]


Αρέσει σε %d bloggers: